Χριστόδουλος Καλλίνος

ways of seeing / john berger

2012-02-28T23:13:00.002-08:00

In Ways of Seeing, a highly influential book based on a BBC television series, John Berger observed that according to usage and conventions which are at last being questioned but have by no means been overcome - men act and women appear. Men look at women. Women watch themselves being looked at (Berger 1972, 45, 47). Berger argues that in European art from the Renaissance onwards women were depicted as being aware of being seen by a [male] spectator (ibid., 49),

Berger adds that at least from the seventeenth century, paintings of female nudes reflected the womans submission to the owner of both woman and painting (ibid., 52). He noted that almost all post-Renaissance European sexual imagery is frontal - either literally or metaphorically - because the sexual protagonist is the spectator-owner looking at it (ibid., 56). He advanced the idea that the realistic, highly tactile depiction of things in oil paintings and later in colour photography (in particular where they were portrayed as within touching distance), represented a desire to possess the things (or the lifestyle) depicted (ibid., 83ff). This also applied to women depicted in this way (ibid., 92).

Writing in 1972, Berger insisted that women were still depicted in a different way to men - because the "ideal" spectator is always assumed to be male and the image of the woman is designed to flatter him (ibid., 64). In 1996 Jib Fowles still felt able to insist that in advertising males gaze, and females are gazed at (Fowles 1996, 204). And Paul Messaris notes that female models in ads addressed to women treat the lens as a substitute for the eye of an imaginary male onlooker, adding that it could be argued that when women look at these ads, they are actually seeing themselves as a man might see them (Messaris 1997, 41). Such ads appear to imply a male point of view, even though the intended viewer is often a woman. So the women who look at these ads are being invited to identify both with the person being viewed and with an implicit, opposite-sex viewer (ibid., 44).

We may note that within this dominant representational tradition the spectator is typically assumed not simply to be male but also to be heterosexual, over the age of puberty and often also white.

τα πηγάδια της ιστορίας / χρίστος χατζήπαπας

2012-02-27T10:40:00.004-08:00

Τα πηγάδια της Ιστορίας *

Είχαμε πηγάδια
λίγα, κάποτε
που δρόσιζαν τα χείλη μας
σε χρόνους άβροχους
σε χρόνους δίψας
ακρίδας και όφεων.
Γέμισαν πτώματα.

Μωραίνει, λένε, Κύριος
όν βούλεται απολέσαι –
αλλά γιατί εμάς;

Αντλούσαμε με τ’ αλακάτι
μαύρο νερό της συμφοράς
ανίδεοι τάχα
μην ξέροντας χρόνους πολλούς
πως μέσα εκεί
δρακιάζει η σήψη.

Τα πηγάδια μας
πολλών χιλιάδων χρόνων
τα μπαζώσαμε
με πτώματα εχθρών
ανεπάρκειες και βλακεία.

Τώρα
αφυδατωμένοι
ρακένδυτοι
χωρίς δυνάμεις
προχωράμε ασθμαίνοντας
αυτάρεσκα
στο μέλλον...

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Εποχή, τεύχος 311, 2012
Δημοσιεύτηκε στη δίγλωσση έκδοση «Ματιά στο Παρασκήνιο» του τουρκοκύπριου συγγραφέα Ιμπραχίμ Αζίζ, Λευκωσία, 2011.
Περιλήφθηκε στην Ανθολογία "Η ποίηση στην Κύπρο", εκδόσεις ARGO, Λέτσε, Ιταλία, 2012.

Ύπνος αντιποιητικός*

Κάποτε νιώθω τόσο κουρασμένος
θέλω να πάω να κοιμηθώ
με διάθεση
πέραν του ύπνου.
Να κοιμηθώ
βαθιά
να μην ακούω.

Η κενότητα των λόγων σας
η ματαιότητα των πράξεών σας
υπνηλία μου φέρνουν
θανατερή.

Να κοιμηθώ χωρίς όνειρα
τα όνειρα
αντίγραφο όσων ζω
καθρέφτισμα των λόγων σας
της θρασύτητάς σας
εγώ τα έχω σιχαθεί.

Δε θέλω να βλέπω
μέσα σε συμπληγάδες βλακείας
επηρμένης
οιδηματικής
σαν πτώμα με μύγες πράσινες
να γυροφέρνουν
την πατρίδα μου την ίδια.

Θέλω να κοιμηθώ•
νομίζοντας πως κοιμάμαι
να συνεχίσω.

* Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Η λέξη, τεύχος 203- 204

Νοός Ανάσταση*

Στην πατρίδα πάλι και στους πολιτικούς της

Τέλεψαν τα πανηγύρια
του ανερμάτιστου Λόγου
οι κρίνοι
της αειπαρθένου κυήσεως
οι θρήνοι
το έλαιο στους λύχνους
των μωρών παρθένων
οι μαστιγώσεις
οι εμπτυσμοί των ηλιθίων
τ’ ακάνθινα στέφανα
των εμπαθών

τετέλεσται όλα
με την αλήθεια του νου.
Η τρέλα στους υπονόμους
τα κεφάλια μέσα

πολιτικoί της πεντάρας
αρχιερείς γυμνοί από φαιλόνια
και χρυσά
άσπρα βρακιά όλοι
μηδενός εξαιρουμένου
βρακιά χεσμένα.

Τα πλυντήρια των λέξεων
αρνούνται να στραγγίσουν το νόημα
της ρυπαρότητας
τ’ απορρυπαντικά σήκωσαν τα χέρια
και με την Ανάσταση του νου
ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Είτε, δηλαδή, αφαιρούμε
τον ακάνθινο στέφανο
από την κεφαλήν Αυτής –
μπήγοντας στην καρδιά ο καθένας τ’ αγκάθι του
μοιραζόμενοι τους εμπτυσμούς που μας αναλογούν
τα ραπίσματα
χάριν Αυτής –,
είτε κρινόμαστε ανάξιοι κάθε Σταύρωσης
κι από δω και μπρος
ο καθείς τον Γολγοθά του,
μπαγάσηδες.

Τρίτη Διακαινησίμου, Απριλίου έκτη, 2010, εν Λευκωσία
*Δημοσιεύτηκε στην εφ. Πολίτης , Απρίλης, 2010

Ολετήρ

Δικός μας ο ολετήρ
ολόδικός μας
γέννημα θρέμμα της γης μας -
νυν υπό κατοχή
εξ υπαιτιότητός του.

Τον είχαμε στείλει από νωρίς αλλού
έμαθε νέα ήθη
τέχνες πολεμικές
προδοσίες φίλων.

Επέστρεψε ευπρεπής

κρυπτόμενος

τυφεκιοφόρος
ελευθερωτής –
μας έβαλε μπουρλότο από αγάπη
της πατρίδος
θηλιά στο λαιμό.

Κι εμείς μέχρι τούδε
με κολοβή πατρίδα
και όνειρα σκατά
τον μνημονεύουμε ακόμα

«σαν ήρωα
τον τρισχόγλαστον!»

είπε ο νεκροθάφτης
βρίσκοντας στην τσέπη του
το ιατρικό πιστοποιητικό της Ιστορίας
που επιβεβαίωνε
πως ο άνθρωπος ήταν τρελός –
για δέσιμο

κι η σχιζοφρένειά του
δυστυχώς
άκρως μεταδοτική.

Ηττημένοι

Ηττημένοι θα πει

νικητές

επί οδοστρωτήρων ελαύνοντες

με γροθιά σφιγμένη

Κοριολανοί χωρικοί με μίτρες

πρωτόγνωρες

στα κεφάλια τους

καφτάνια μαλακά.

Ηττημένοι θα πει

εξουσίαν ποιούντες

της Ακαδημίας προεξάρχοντος

ενός πιστού λοχία

ή οδοντιάτρου ειδικού

επί των σφραγισμάτων.

Ηττημένοι θα πει

την γενναιοδωρία

ποιούντες κουβέρτα

στους δηλωσίες ομοείδειας

και μάχαιρα

στις ανυπότακτες φίλιες δυνάμεις,

τους παλαιόθεν γνήσιους

κι ευγενικούς του είδους

πλην αποστάτες

καλουμένους

ελαφρά τη καρδία.

Ηττημένοι θα πει

των οικιών ημών εμπιπραμένων

ημείς άδομεν

και ερίζομεν περί όνου σκιάς

σε κομματικά μετερίζια

μιας ανήκουστης

μεταδιδόμενης ψυχοπάθειας

αγαπητή μου πατρίδα.

κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις... / μιχάλης ζαφείρης

2012-02-25T12:48:00.004-08:00

στον Χουσείν

Κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις

Χτύπα με αλλού

Μη σημαδέψεις την καρδιά μου.

Και που βαθιά της ζει το παιδικό σου πρόσωπο.

Δε θα ΄θελα να το λαβώσεις.

Τ. Λειβαδίτης

Ήταν αυγή

την ώρα που παιχνιδίζοντας ανεβαίνεις ήλιε.

Το σφυροκόπημα του φωτός,

ανελέητα θρυμμάτιζε τη μνήμη

παρασύροντας τη λευκότητα του χιονιού.

Το ηλιοστέφανο καμπυλώνοντας

την κορυφογραμμή,

σε χίλιες παράξενες κινήσεις

σπούσε τη ταραγμένη αρμονία

και τότε πρόβαλε

η σκληρή μορφή σου

τραχιά και επίμονη

σέρνοντας την πισώπλατημαχαιριά.

Και αυτό θα συνεχίζεται

ως την αμυδρή εκείνη στιγμή

που η θολωμένη θρόμβωση

θα ενώσει τα χέρια μας

κι έτσι σφιχταγκαλιασμένα

θα κρατήσουν το τουφέκι της νίκης.

Εσύ ο Τούρκος κι εγώ οΈλληνας.

Ο ποιητήςΜιχάλης Ζαφείρης και η ποίηση του.

(Ομιλία του Χριστόδουλου Καλλίνου στην παρουσίαση του βιβλίου Η φυσιογνωμίατου Ανύπαρκτου του Μιχάλη Ζαφείρη )

Τοβιβλίο του Μιχάλη ζαφείρη ‘ Η φυσιογνωμία του ανύπαρκτου’, μια επιλογή από 75ποιήματα, από αυτά που εδημοσίευσε μέχρι σήμερα ο ποιητής, και που εκδόθηκεστην Αθήνα πριν μερικούς μήνες από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, ήταν μια ιδέα ενμέρει επετειακή. Με την χρονιά που μας πέρασε ο ποιητής συμπλήρωσε το 60έτος του βίου του και εφέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την πρώτη εμφάνισητου ποιητή στα γράμματα. Έχοντας την ευθύνη, της επιλογής των ποιημάτων,και της διαμόρφωσης του βιβλίου, θα ήθελα κατ’ αρχήν να καταθέσω, τις κύριεςπαραμέτρους της εκδοτικής αυτής προσπάθειας, που οδήγησε στο βιβλίο αυτό πουπαρουσιάζουμε απόψε. Συνήθως οι προσεγγίσεις, που ακολουθούν οι ανθολόγοιόταν ανθολογούν έναν ποιήτη είναι δύο. Η πρώτη προσέγγιση στηρίζεται πάνω σε κριτηριακαθαρά αισθητικά, (όποια και αν είναι αυτά, κατά την άποψη του ανθολόγου). Μιατέτοια ανθολόγηση που βασίσηκε σε κριτήρια καθαρά αισθητικά ήταν η ανθολογίατης ποίησης του Αγγελου Σικελιανού που επιμελήθηκε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος λίγοπριν πεθάνει. Ο Λορεντζάτος περιέλαβε στην ανθολογία του Άγγελου Σικελιανούεννέα μόνον ποιήματα, και ισχυρίστηκε, ότι αυτά τα εννέα ποιήματα είναι ικανάνα κατατάξουν τον ποιητή ΄Αγγελο Σικελιανό, στην κορυφή της νεοελληνικήςποίησης. Η δική μου ανθολόγηση του ποιητή μιχάλη ζαφείρη (συνεπικουρούμενοςπάντοτε από τον καλό φίλο βάκη λοιζίδη· και δεν το λέω αυτό για να μετριάσω τιςευθύνες για τις τυχόν αδυναμίες της έκδοσης- και υπάρχουν αδύναμίες) είχε διττόχαρακτήρα. Πέραν της προσπάθειας μου να περιελάβω τα ποιήματα που κατά τηνγνώμη μου ήταν τα ισχυρότερα αισθητικά, ήθελα να εξυπερετήσω παράλληλα και μιανάλλη εκδοτικη παράμετρο· την ιστορικο-γραμματολογική. Προσπάθησα δήλ. ναπεριελάβω αντιπροσοπευτικά ποιημάτα και από τις εννέα ποιητικές συλλογές πουμας έχει δώσει μέχρι σήμερα ο ζαφείρης, έστω και αν αγαπώ περισσότερο ταποιήματα συγκεκριμένων συλλογών. Οι αδυναμίες της έκδοσης, εκεί που υπάρχουν,πιστεύω οφείλονταν κυρίως σε μιαν σειρά από αντικειμενικές δυκσκολίες, οιοποίες δυσκόλευαν την όλην, προσπάθεια μας. Όπως ο ποιητής εταλαιπωρήθηκεν κατάτην διάρκεια του βίου του, έτσι και το έργο του υπέστει την ίδια ταλαιπωρία.Πολλά ποιήματα του ποιητή είναι ανέκδοτα, και διάσπαρτα σε εφημερίδες καιπεριοδικά (στην Κύπρο και στην Ελλάδα). Πρόσφατα, τυχαία, συνάντησα κάποιαανέκδοτα ποιήματα που εδημοσίευσεν ο ποιητής σ’ ένα ελληνικό περιοδικό την‘Πολιτιστική’, τα οποία αγνοούσα όταν ετοιμάζαμε το βιβλίο. Αν γνώριζα έγκαιρατα ποιήματα αυτά χωρίς αμφιβολία κάποιον απ’ αυτά θα περιελαμβανόταν στοβιβλίο. Θεωρώ όμως, παρόλ’ αυτά, ότι το βιβλίο αυτό, έχει πιο πολλές αρετές απ’ότι αδυναμίες και αυτό γιατί ήταν η συνέπεια της αγάπης μας (και εμέναν και τουΒάκη) για τον ποιητή και το έργο του.

Κατά πόσο όμως το βιβλίο αυτό ανταποκρίνεται στουςλόγους που εσυντέλεσαν στην έκδοση του, δηλ. σε μια νέα ανάγνωση καιεπανεκτίμηση του έργου ενός ποιητή που για πολλά χρόνια εβρισκόταν στοπεριθώριο, για λόγους που δεν οφείλονται στην ποιότητα του έργου του, θαπροχωρήσω τώρα, σε μιαν, για χάριν της αποψινής βραδιάς, κριτική ανάγνωση τουποιητικού έργου του Μιχάλη Ζαφείρη, με πλοηγό το βιβλίο αυτό· την ‘φυσιογνωμίατου ανύπαρκτου’. Ο μεγάλος όγκος των ποιημάτων που περιλαμβάνονται στο βιβλιο,προέρχονται κυριως από τις τέσσερις πρώτες ποιητικές συλλογές που εδημοσίευσε οποιητής. Η πρώτη ποιητική συλλογή του Μιχάλη Ζαφείρη ‘ Επάλληλοι κύκλοι τέμνουντο σχιζοφρενικό πεδίο ή το παιδί που έφυγε μόνον για τ’ άστρα’ εμφανίστηκε στηνΑθήνα το 1978 από τις εκδόσεις Διογένης που διύθυνε τότε, ο ποιητής, καιπαλαιότερα Διευθυντής της ‘ Επιθεώρησης τέχνης’, του σημαντικότερου περιοδικούτης μεταπολεμικής Ελληνικής Αριστεράς, ο Κώστας Κουλουφάκος. Όπως αφηγείται οποιητής ‘… έγραφα χωρίς να περάσει ποτέ από το μυαλό μου, ότι θα μπορούσαν αυτάπου γράφω να πάρουν την μορφή βιβλίου. Ούτε καν σκέφτηκα ποτέ ότι αυτά πουγράφω κατατάσονται σ’ αυτό το λογοτεχνικό είδος που χαρακτηρίζουμε ωςποίηση’. Η επαφή με τον εκδότη, ήταν έναν τυχαίο γεγονός, και η επαφή αυτή μετον Κουλουφάκο έδωσε το πρώτο βιβλίο του ποιητή, το οποίο κατά την ταπεινή μουγνώμη, είναι μια από τις καλύτερες ποιητικές συλλογές που κυκλοφορησαν τηνδεκαετία του 70 από κύπριο ποιητή. Η ποιητική αυτή συλλογή παρόλο πουπεριλαμβάνει ποιήματα που έγραψε ο ποιητής κατά την διάρκεια των τριών πρώτωνδεκαετιών του βίου του, δεν παρουσιάζει καθόλου τα χαρακτηριστηκα μιαςπρωτόλειας ποιητικής εμφάνισης. (διαβάζω ένα από τα ποιήματα της συλλογήςαυτής, που περιλαμβάνεται στον βιβλίο ‘ Η φυσιογνωμία του ανύπαρκτου’)

Το διαμπερές τραύμα

Αυτοί οι σημαδεμένοι απ’ του πόνου

το βαρύγδουπο διάβα

τόσο αλλόκοτα δονούν της καρδιάς το συναίσθημα.

Φυσικά, δεν θα είχε και τόση σημασία

αν αυτό ακριβώς δεν ήταν κάτι το τόσο ανθρώπινο.

Η ματαιότητα της ύπαρξης δονείται στιγμαία

και ολοκληρώνεται η ουσία σε πράξη.

Η αλληγορική εικόνα του σπασμένου προσώπου

διαγράφεται καθαρά

και όλο περισσότερο καθαρά

και ο μορφασμος πάλλει.

Ίσως την άλλη φορά μπορέσω να σφραγίσω

καλύτερα το διαμπερές τραύμα.

Το ρομαντικό, επαναστατικό προμηθεικό ύφος που εκδηλώνεται στις πρώτεςποιητικές συλλογές όπως ‘ το παιδί που έφυγε μόνον για τ’ άστρα’, λειτουργείσαν ένα ειδος συναισθηματικού εκκρεμές, όπου την επαναστατική έξαρση διαδέχεταισυχνά η τάση για αυτό-απομόνωση και η σκοτεινή μελαγχολια, συχνά στην πιοσκληρή και αβυσαλέα της μορφή. Ένα στοιχείο που θεωρώ εγγενές ποιητολογικόστοιχείο της ποίησης του ζαφείρη, και όχι απλά ένα ποιητικισμό ή μια μορφήποιητολογικού μανιερισμού. Η μελαγχoλική διάθεση, βέβαια, θα κορυφωθείστο δεύτερο βιβλίο του ποιητή ‘ ταξίδι στο θάμπωμα του χρόνου’ που θα εκδοθείδύο χρόνια αργότερα στην λευκωσία σε ιδιωτικη έκδοση.

Θλίψη

Όταν κοιτάζω μέσα μου

δεν είναι η αδιαφορία

που κάθεται

ούτε το κενό.

Σαν καρκίνωμα

η θλίψη με δέρνει

και τα δυο μου πλαστικά παπούτσια

οδεούουν, οδεύουν, οδεύουν

όχι για την Τροία,

όχι για την Αλεξάνδρεια,

ούτε στης Νέας Υόρκης το περίβουο άστυ·

στο φτωχικό σου σπίτι μάνα

και γέρο πατέρα,

που τώρα πια

δεν ξέρω που βρίσκεται.

Η ποίηση του Μιχάλη Ζαφείρη, και η κυρίως η πιο πρώιμητου ποιητική παραγωγή εκδηλώνει ένα παράδοξο ποιητολογικό φαινόμενο. Ενώ οΖαφείρης, είναι ένας ποιητής με ισχυρή κοινωνική συνείδηση και βαθειά πολιτικήηθική, η λειτουργία του ποιητικού του λόγου, δεν είναι εξωστρεφής ούτεκαν στα ποιήματα που κυριαρχει ο προμηθεικός επαναστατικός ρομαντισμός και τοσχεδόν αγκιτατόρικο ύφος.

Νταλάλ ελ μάγριπι

Η νταλάλ ελ Μάγριπι είναι η επανάσταση

που θα σηκώσει

τις πιο απόμακρες εκλάψεις

του αμφίδρομου ήχου σε ένα πύρινο

αντιφέγγισμα.

Είναι η κύπρος όλη

ηΠαλαιστίνη, η Χιλή

και η Νικαράγουα, η περήφανη Περσία.

Δεν τη θαυμάζω κι ούτε την φοβούμαι

δεν την αγαπώ κι ούτε τη νοσταλγώ.

Δεν το χρειάζεται

γιατί είναι ο ήλιος.

Η παράδοξη αυτή εσωστρέφεια είναι συνέπεια του γεγονότος ότι, ο ποιητικόςλόγος του ζαφείρη έχει μια δική του εσωτερική πορεία. ένας ποιητικός Λόγοςβαθειά ενδιάθετος, ένας ποιητικός λόγος που πάντοτε είναι η συνέπεια μιαςοριακής εσωτερικής ανάγκης. Ένας λόγος που εκκολάπτεται στην μοναξιά και στηνκοινωνική απομόνωση· στα εκείθεν της απόγνωσης.

Κι όμως

Πεζός επέστρεψα και σήμερα στο σπίτι

-μοναχικός όπως πάντα.

Δεν γνώρισα άλλη ζέστα

απ’ τη λίγη που αναδίδει το φτωχικό δωμάτιο.

Κι όμως

και αυτή ακόμα φαντάζει αποτρόπαια ξένη.

Γυρόφερα σε δρόμους σκοτεινούς

και έρμους πριν. Μάταια.

Επέστρεψα.

Μια αράχνη στη γωνία, από μέρες

μόνη συντροφιά, πλέκει τον ιστό της

αδιάκοπα.

Είναι στιγμές που φαίνεται διαβολικά

μεγάλη. Τότε είναι που λέω

ορμητικά στους άξενους ιστούς της

να πέσω, να χαθώ για πάντα

στο φρικιαστικό μεγαλείο του θανάτου.

Κι όμως είναι η αγάπη ακόμα.

Παρόλες τις ποιητολογικές καταβολές της ποιησης καιτης ποιητικής του Ζαφείρη, που μπορούν να ανιχνευθούν· από τον Baudelaire και τον Edgar Allan Poe μέχρι τον Εμπειρίκο και τον Ρίτσο, τον ΝαζιμΧικμετ αλλά και τον T.S. Eliot της Έρημης Χώρας (ένα από τα αγαπημέναποιήματα του ποιητή), ο ποιητικός του λόγος, από τα πρώτα βήματα του,ήταν αυθύπαρκτος και ξεχωριστός, γιατί ακριβώς ‘…οι ρίζες, (της ποίησης τουζαφείρη) πάντοτε είχαν τις καταβολές τους, στις πιο βαθιές γωνιές της καρδιάςτου ποιητικού υποκειμένου’ στοιχειο που κατά τον Rainer Maria Rilke είναι η ύψιστη ποιητική αρετή.

Τα ποιήματα των ποιητικών συλλογών του ποιητή, όπως η συλλογή ‘ …το παιδίπου έφυγε μονον για τ’ άστρα’ ή της ποιητικής συλλογής ‘ Pub άνεμος’, το δεύτερο βιβλίο του ποιητή που εκδόθηκε στην Αθήνα και πάλι απότις εκδόσεις Διογένης 83, εμφανίζουν μια έντονη πεζολογία στο ύφος καιμιαν έκδηλη αντι-λυρικότητα. Ο ζαφείρης, σ’ ένα ποιήμα που παραπέμπει στογνωστό βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου ‘ Ο ηλιοπότης Έλυτης, ένας μύθος γιααδαείς’, και ανακαλεί τους στίχους του Μιχάλη Κατσαρού από το Κατά Σαδουκαίων ‘αντισταθείτε σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λογια, στα θούρια, στα θλιβεράτραγούδια με τους θρήνους, σ’ όλους αυτούς που γράφουν λόγους για την εποχήδίπλα στην χειμωνιάτικη θερμάστρα από γραφιάδες και δειλούς για τον σοφό αρχηγότους…’ χρησιμοποιεί έναν υπέρ-λυρικό ποιητή, όπως είναι ο Ελύτης, για νααπομυθοποιήσει τον λυρισμό, και κυρίως αυτού του είδους τον λυρισμό που είναιέγκλειστος στον αλαβαστρινό πύργο του.

Τι ν’ απόγινε;

Η μορφή του εκτοπλάσματος

παραληρεί.

όχι πια άλλα σχήματα και μορφές·

ο Ηλιοπότης Ελύτης

ένας μύθος για αδαείς.

Για πέστε μου, τι θα γενώ;

Όλα τα δάκτυλα ξεθωριασμένα

οστέινες πλάκες, ακτίνες Χ.

Κι η αγάπη, ο Μεσσίας Θεός

τι ν’ απόγινε;

Κάποτε ο Stephane Mallarme επισήμανε ότι η ποίηση είναι παντού, και ότιαυτοί που αναζητούν την ποίηση, μόνον μέσα στα ποιήματα, δεν πρόκειται να τηνβρούν ποτέ. Η ποίηση του ζαφείρη, αρνείται να κλειστεί στον εαυτό της, να γίνειδηλ. απλά αυτοαναφορική. Η ποίηση στην περίπτωση του ποιητή Μιχάλη Ζαφείρηείναι κάτι περισσότερο από ένα ζήτημα λέξεων σ’ ένα χαρτί, όπως θα έλεγε ο Andre Breton. Ο ποιητής αναζητεί την ποιητικότητα εκεί που τηναναζήτησε και ο Αρθούρος Ρεμπώ, στην ζωή, στο κόσμο του ονείρου και τηςφαντασίας η οποία λειτουργώντας ως μια μορφή αντικατοπτρισμού, παρουσιάζει συνηθισμένα αντικείμενα μ’ ένα ασυνηθιστο τρόπο.

Η τελευταία ανάμνηση

Αναζήτησα τον κάκτο

συλλαμβάνοντας στο χέρι το κίτρινο γαρούφαλο.

αλλά και πάλι απόμεινα

μετέωρος

οπόταν αναγκάστηκα να υποχρεώσω

το ξύλινο τραπεζάκι

σε γονυκλινή προσευχή.

Οι ποιητικές εικόνες που δημιουργεί ο ζαφείρης,επαναφέρουν την μαγεία στον καθημερινο βιο και την δυνατότητα μιας νέαςπραγματικότητας. Οι τολμηρές και πρωτότυπες εικόνες του ποιητή δημιουργούν μιααίσθηση αισθητικής ανοικείωσης, παράλληλη μ’ αυτήν που δημιουργουν τα έργα του Giorgio de cireko ή του Ιερόνυμο Μπος.

Τριπτυχο

Ένα κουμπί σκεπτόμενο

συνέλαβε τη φαεινή ιδέα

να φτιάξει καινούριο κόσμο·

βροχή πολλή έπεσε και το κατάβρεξε.

Μια κουμπότρυπα ορφάνεψε.

Μικρές στροβιλώδεις δονήσεις

παράγει η καρδιά μου

καθώς πλαισιώνεται

από σπίτια που τα κατοικούν

άνθρωποι

που ξέχασαν τον εαυτό τους

παίζοντας μια παρτίδα σκάκι

ή αν προτιμάτε πρέφα.

Κύτταρα μάχονται κύτταρα

κι άνθρωποι αλληλοσκοτώνονται.

η αντίδραση αντιγόνου-αντισώματος

Εφαρμόζεται στην πράξη.

Χάος το αποτέλεσμα.

Μόνη μας ελπίδα

τα ανοσοκατασταλτικά.

Ο ποιητής δεν απομυθοποιει την παραδοσιακή αντίληψηπερί λυρισμού, μόνον προβάλοντας την σκληρότητα της ζωής, το παράλογο και τογκροτέσκο. Παράλληλα αναδικνύει την ομορφιά, που υπάρχει στον κόσμο, ως μιαφυσική και φθήνουσα βέβαια ουσία, και την ευαισθησία ή την αγάπη ως τοαντιστάθμισμα στην σκληρότητα και την παραβίαση του ηθικής και φυσικής τάξης.

Πλατεία του Αγίου Θωμά.

…τα λουλούδια από νωρίς ξεχάσανε την ομορφιά τους

Φοβισμένα το αναπάντεχο κρύο

Που πλάκωσε την πλατεία του Αγίου Θωμά.

Σ’ ειδανε τα μάτια των οριζόντων της ψυχής μου

Και σκίρτησε η ομορφιά,

Που ξέχασε την ομορφιά τους.

Κι είπα: Αγάπη!

Ο ζαφείρης όμως όσον, εξελίσεται ποιητικά καταλήγει σε ποιητικάσυμπεράσματα στον αντίποδα εκείνων που εκατέληξεν ο Φιοντορ Ντοστογιέφσκι στουςΑδελφούς Καραμαζώφ, ότι δηλ. η ομορφιά είναι τόσο δυνατή που θα μπορούσε νασώσει τον κόσμο. Την συναισθηματική ένταση του πρώιμου έργου του ποιητή, (είτεως μια μορφή προμηθεικής επαναστατικότητας, ή είτε ως μια οριακή κατάστασηαπόγνωσης) διαδέχεται ο ελεγειακός τόνος και η ατονία του ύφους συνέπεια τηςμακράς και βαθειάς μελαγχολίας του ποιητικού υποκειμένου. Ακόμη και η απόγνωσηως στοιχείο κορύφωσης της συναισθηματικής έντασης της ποιητικής γραφής δενεκδηλώνεται πια. Τον πηγαίο ποιητικό συναισθηματισμό της γραφής, ο οποίοςανέπρεπε κάθε μορφή συμβατικότητας στα ποιήματα των πρώτων συλλογών, διαδέχεταιένας μη αναστρέψιμος μελαγχολικός πεσσιμισμός. Ίσως γιατί, ο ποιητής καταλήγειστο συμπέρασμα ότι στον σύγχρονο κόσμο η ύβρις και η διατάραξη του ηθικού νόμουδεν οδηγεί στην νέμεση και την κάθαρση. Ο κύκλος των πέντε ποιημάτων πουτιτλοφορούνται Σημειώσεις, με τα οποία κλείνει έναν από τα τελευταία βιβλία τουποιητή, το βιβλίο που τιτλοφορείται ‘Οδός Σταύρου Στυλιανίδη’ λειτουργεί ωςεπιμυθιο στην μέχρι τώρα ποιητική διαδρομή του ζαφείρη, ή ως μια μορφή Ρεκβιεμμιας ποίησης που ξεκίνησε μια ουτοπικη ρομαντική πορεία, και εκατέληξενστον υπαρξιακό μηδενισμό και το ανύπαρκτο.

Σημειώσεις Ι

Στην Αλεξάνδρα

…στα σκληρά σκαλοπάτια των κόσμων

πορευτήκαμε ωραίοι και άφοβοι

σπέρνοντας γιασεμιά και λεβάντα

και στις χώρες όλες τραγουδήσαμε

την αγάπη μας.

Άνθρωπε, που ζεις στην ευμάρεια

και ασφαλής.

Ξεγράφω παντοτινά κάθε καλή σχέση μαζί σου

και αν ο φόβος της μοναξιάς συνεπαίρνει

ξέμπαρκα τα κύματα κυκλοφορούν

υποσχέσεις αλλήθωρες και τίποτα δεν απομένει.

Έρχομαι οξύμωρος, κραυγάζοντας

ο πόνος μεγάλος

σκαρώνει και πίνει αίμα απ’ την καρδιά μου,

και χρόνια πολλά θα περιμένω

και όταν θα αναφανεί σημάδι

στους ορίζοντες η κουκκίδα του ήλιου

θα αναγράψω στους τοίχους όλους

μόνο ίχνη αγάπης και έρωτα.

Φεύγω για το σπίτι. Εκεί θα με περιμένει

λατρευτή η ξενικιά γυναίκα μου

και πριν βυθιστώ στα σκοτάδια νυχτερινός

θα αναφαίνεται ψιθυριστός ο ήχος:

Κοπέλες, γεια σας. Όλες σας αγάπησα,

μα πιο πολύ αυτήν και πιο πολύ

ακόμη το χώμα αυτό, που χρόνια

μαρτυράει.

Ύστερα θα κλείσω ερμητικά το παράθυρο

και ο ύπνος θα απλώσει σκιερός

ανήσυχος τα βήματα του.

Όνειρο άπιαστο η ζωή θα παραμένει.

ποιήματα κατά κωλοστρατών και πατριδοκάπηλων / ευριπίδης κλεόπας

2012-02-23T16:04:00.000-08:00

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ
(τριάντα τρία χρόνια μετά)

στην Αναστασία Σπανού

Ήρθα πάλι πίσω στην πόλη
του Ευαγόρα
έκανα σπονδή στους θεούς μας
στη Σαλαμίνα
ήρθα πίσω στην πόλη μας
( η τραγική ειρωνεία θέλησε, εκεί να μάθω τη φυγή σου
πως δεν θα ξαναδείς τα βενετσιάνικά της τείχη
και τα στενά δρομάκια)
προσκύνησα τον Άγιο Νικόλαο
των Λουζινιάν
τον Άγιο Γεώργιο των Ελλήνων
γονατιστός, εγώ ο άθεος
βύθισα ξανά τα πέλματά μου
στη χρυσή αμμουδιά της
εκεί που παίζαμε παιδιά
βαφτίστηκα ξανά στα κύματά της
(ένα κοχύλι έμεινε εκεί, για πάντα
να σε θυμίζει, κι άλλο ένα σου ‘φερα εγώ
να τ’ αποθέσω δίπλα σου, στην Κέρκυρα)
πήρα πίσω την πόλη σου, Μαρκαντώνιε
μόνος μου, πήρα την πόλη σου πίσω
γιατί εμένα δεν με αφορά να μπω
με κανέναν κωλοστρατό, μπλε ή κόκκινο
πήρα την πόλη πίσω
Μάρκο Αντώνιε Βραγανδίνε
κυματίζοντας απ’ το Ιόνιο
ως την ακραία Καρπασία
του Σολωμού το στίχο:
…κι εφώναζα ώ θεϊκιά κι όλη αίματα πατρίδα!

ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΟΥ
Το ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν
στην αυλή του σπιτιού μου, στην Αμμόχωστο
μιλάνε τη γλώσσα του Ναζίμ Χικμέτ
δεν μ’ ενοχλεί καθόλου.
Αυτό που μ’ ενοχλεί είναι ότι οι πατριδοκάπηλοι
που θεωρούν ενδοτικότητα
αν πιεις μια μπύρα στην απέναντι πλευρά
κι αυτοί που κάποτε μας πρόδωσαν
είναι, πολύ συχνά, οι ίδιοι.

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

στηMelek

Τις νύχτες

σε γυρεύω ακόμα

πάνω στο κόκκινοφουλάρι

που μ’ άφησεςφεύγοντας

κεντημένο “M” μονόγραμμα, και

«Αμμόχωστος 1974,σ’ αγαπώ…».

ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΒΟΡΡΑ

στη Melek

Ψάχνω μολύβι και χαρτί

για να σου γράψω.

Απέναντι, σαν όαση σε έρημο

ένα πρακτορείο lotto.

Παίρνω μολύβι και χαρτί

και συμπληρώνω την αγάπη μας

πάνω στο δελτίο του lotto.

Πάνω στο τετραγωνισμένο χαρτί

έγραψα την αγάπη μας,

με τις ίδιες πιθανότητες

όσες και το lotto.

ΡΙΖΟΚΑΡΠΑΣΟ

Στη Νίκη Μαραγκού

Κι ο Τούρκος που τον έφεραν
από τη χώρα που ανατέλλει ο ήλιος
συγνώμη, λέει που μένω στο σπίτι σας,
συγνώμη, αυτοί με φέρανε
από τη χώρα μου, που ανατέλλει ο ήλιος.
Και η παλιά Τουρκοκύπρια γειτόνισσα
-που έμενε τώρα στο σπίτι της Αντρούλας-
έλα Αντρούλα μου, φώναξε
έλα Αντρούλα να μείνεις σπίτιν σου
και ε να φύωμεν εμείς,
έλα κόρη μου…
και μόνον ο Άγγλος
ο κλεπταποδόχος, φωνάζει
στην διπρόσωπη γλώσσα του:
get out, of my house..

ΩΔΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ ΤΟΥΡΚΑΚΙ / παντελής μηχανικός

2012-02-22T16:41:00.000-08:00

ΩΔΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ ΤΟΥΡΚΑΚΙ

Stetson!
You who are with me in the ships at Mylae!
That corpse you planted last year in your garden,
Has it begun to sprout? Will it bloom this year?
T.S.ELIOT, “Η Έρημη Χώρα”.

Αυτός ο κάμπος π’ απλώνεται μπροστά μου καταπράσινος
στολισμένος με το κίτρινο της μαργαρίτας
με το κόκκινο της παπαρούνας
με το χαμόγελο της βιολέττας
αυτός ο κάμπος
ανοιχτός κάτω απ’ τις θερμές
αχτίνες του ήλιου φωτεινές
αυτός ο κάμπος
που μ’ ένα χάδι απαλό
δείχνει στην ψυχή μας το δρόμο της άνοιξης

σ’ αυτό τον κάμπο
που δοξάζει τον Κύριο και την ψυχή του ανθρώπου
σ’ αυτό τον κάμπο που δοξάζει το σώμα
και μουρμουρίζει το τραγούδι του ανθρώπου
σ’ αυτό τον κάμπο

κείτεται
σκοτωμένο
ένα Τουρκάκι.

Ένα συσπασμένο πρόσωπο
κομμένο απάνω στον πόνο,
ανάγλυφη
ανήλικη μάσκα
κομμένη στην αιωνιότητα για να ρωτά
αν ο τόπος ήταν πράγματι πολύ στενός
μέσα στο πανηγύρι της άνοιξης
για να ρωτά
αν υπάρχουν εθνότητες ανάμεσα στους λαούς της μαργαρίτας
για να ρωτά
ποιας εθνικότητας είναι το πράσινο χορτάρι.

Ζεσταίνει ο ήλιος τις ρίζες και το χώμα.
Ξεχειλίζει η αγάπη σαν δροσούλα
μέσ’ απ’ τα φύλλα και τους ανθούς της ψυχής του ανθρώπου
μέσα στην ανοιχτή ειλικρίνεια του κάμπου
και μια ανάγλυφη τρομερή μάσκα ενός παιδιού
κάτω απ’ το πολύ του ήλιου το φως
κινάει τα χείλη
και μιλεί: “Ευχαριστώ.
Με φέρατε σ’ αυτό το δρόμο.
Με φέρατε σ’ αυτό το τέλος. Ευχαριστώ σας
δικούς και ξένους”.

Γη μου! Κοίμησέ τον γλυκά,
νανούρισέ τον. Για σένα

η φωνή του ποιητή
ρωτάει και πάλι εφέτος
τους εμπόρους των πετρελαίων
και τους αποικιστές των πτωμάτων,
ρωτάει τον Στέτσον:

“Το κουφάρι που εφύτεψες πέρσι μέσα στον κήπο σου
άρχισε να βλαστάει, θ’ ανθίσει εφέτος;”

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
ΚΑΤΑΘΕΣΗ, ΛΕΥΚΩΣΙΑ 1975

ΕΝΑ ΤΟΥΡΚΑΚΙ ΣΤΟ ΚΙΟΝΕΛΙ ΤΟ 1966 / κώστας μόντης

2012-02-21T22:14:00.001-08:00

ΕΝΑ ΤΟΥΡΚΑΚΙ ΣΤΟ ΚΙΟΝΕΛΙ ΤΟ 1966

Μ’ ενδιαφέρει αυτό το χαμόγελο του μικρού παιδιού
που τ’ αγνοήσαμε και μας ανέμισε
ένα χεράκι χελιδόνι,
που τ’ αντιπαρήλθαμε και μας ανέμισε
ένα χεράκι γιασεμί.

Κώστας Μόντης

hair peace / peace bed ( john lennon and yoko ono)

2012-02-21T08:20:00.000-08:00

give peace a chance

ΟΧΙ στους εξοπλισμούς... σε ελλάδα, κύπρο και τουρκία.. αντιμιλιταριστική δράση τώρα!

2012-02-20T06:31:00.001-08:00

του παναγιώτη σταυρινίδη

Οχι στο εξοπλιστικο προγραμμα της Ελλαδας. Φτανει πια με τις "αμυντικες" δαπανες. Και να ξεκαθαρισουμε: τα μαχητικα αεροσκαφη ειναι ακρως επιθετικα, καθε αλλο παρα αμυντικα ειναι. Αυτα τα 5 δις ευρω πρεπει να παν στην υγεια, στην παιδεια, στις συνταξεις, στον πολιτισμο. Η Ελλαδα δεν πρεπει να δανιστει για να αγορασει πολεμικα αεροσκαφη και (εξισου πολεμικα) υποβρυχια απο Γερμανια και Γαλλια.
Το ιδιο μηνυμα πρεπει να παει παντου. Και εδω και στην Τουρκια. Ενα νεο αντιμιλιταριστικο κινημα μπορει να ειναι η εξοδος απο την κριση. Πως; Οταν παψουμε να ειμαστε τα κορο'ι'δα των χωρων που παραγουν οπλισμο και σταματησουμε να δανιζομαστε για να αγορασουμε στην Ελλαδα, στην Κυπρο και στην Τουρκια περισσοτερα οπλα. Που παν αυτα τα χρηματα; Για δισεκατομμυρια προκειται. Παραγουν κατι; (εκτος απο φοβο). Αφηνουν κατι στην οικονομια; (εκτος απο χρεη). Προαγουν την γνωση, τον πολιτισμο, την υγεια; Τιποτα.
Ενας φαυλος ανταγωνισμος που δεν κερδισε κανενα πολεμο, δεν εφερε πουθενα ειρηνη, και δεν ελυσε κανενα προβλημα μεταξυ χωρων.
Ας κανει ο καθενας μας την προσθεση.
Βρειτε ποσα ξοδευει η Ελλαδα, η Κυπρος και η Τουρκια σε πολεμικο εξοπλισμο. Αυτα τα στοιχεια υπαρχουν.
Υπολογιστε τι θα μπορουσε να συμβει αν αυτα τα ποσα πηγαιναν για επενδυσεις στην ερευνα, στην καινοτομια, στην στηριξη των αδυναμων ομαδων, στην εγχωρια παραγωγη.
Do the math, λενε οι αγγλοι και οι αμερικανοι.
Οντως, do the math..

το κομμουνιστικό τραγούδι, που έγινε ο εθνικός ύμνος των Η.Π.Α / this land is your land...

2012-02-17T22:36:00.000-08:00

Woody Gurthrie, with the machine that kills the fascists

"This Land Is Your Land" is one of the United States' most famous folk songs. Its lyrics were written by Woody Guthrie in 1940 based on an existing melody, in response to Irving Berlin's "God Bless America", which Guthrie considered unrealistic and complacent. Tired of hearing Kate Smith sing it on the radio, he wrote a response originally called "God Blessed America for Me".[1] Guthrie varied the lyrics over time, sometimes including more overtly political verses in line with his sympathetic views of communism,[2] than appear in recordings or publications.
Guthrie wrote the song in 1940 and recorded it in 1944. The song was not published until 1945, when it was included in a mimeographed booklet of ten songs with typed lyrics and hand drawings.

In 2002, it was one of 50 recordings chosen that year by the Library of Congress to be added to the National Recording Registry.[3]

This land is your land, this land is my land
From California to the New York Island
From the Redwood Forest to the Gulf Stream waters
This land was made for you and me.
As I went walking that ribbon of highway
I saw above me that endless skyway
I saw below me that golden valley
This land was made for you and me.
I roamed and I rambled and I followed my footsteps
To the sparkling sands of her diamond deserts
While all around me a voice was sounding
This land was made for you and me.
When the sun came shining, and I was strolling
And the wheat fields waving and the dust clouds rolling
A voice was chanting, As the fog was lifting,
This land was made for you and me.
This land is your land, this land is my land
From California to the New York Island
From the Redwood Forest to the Gulf Stream waters
This land was made for you and me.
[edit]Confirmation of two other verses

A March 1944 recording in the possession of the Smithsonian, the earliest known recording of the song, has the "private property" verse included. This version was recorded the same day as 75 other songs. This was confirmed by several archivists for Smithsonian interviewed as part of the History Channel program Save Our History - Save our Sounds. The 1944 recording with this fourth verse can be found on Woody Guthrie: This Land is Your Land: The Asch Recordings Volume 1, where it is track 14.
There was a big high wall there that tried to stop me;
Sign was painted, it said private property;
But on the back side it didn't say nothing;
This land was made for you and me.[7]
Woody Guthrie has a variant:
As I went walking I saw a sign there
And on the sign it said "No Trespassing."
But on the other side it didn't say nothing,
That side was made for you and me.
It also has a verse:
Nobody living can ever stop me,
As I go walking that freedom highway;
Nobody living can ever make me turn back
This land was made for you and me.
In the squares of the city, In the shadow of a steeple;
By the relief office, I'd seen my people.
As they stood there hungry, I stood there asking,
Is this land made for you and me?

The song was brought back to life in the 1960s, when several artists of the new folk movement, including Bob Dylan, The Kingston Trio, Trini Lopez, Jay and the Americans, and The New Christy Minstrels all recorded versions, inspired by its political message. Peter, Paul and Mary recorded the song in 1962 for their Moving album. The Seekers recorded the song for their 1965 album, A World of Our Own. Bruce Springsteen released a live version of it on Live/1975-85, in which he called it "about one of the most beautiful songs ever written."[11] Numerous records have been released since. Dave Matthews has periodically sung the song's first verse as an outro while performing "Don't Drink The Water". In 2007, Counting Crows released an acoustic version as a bonus track on August and Everything After. The funk/soul group Sharon Jones & The Dap-Kings included their rendition on the 2005 record Naturally. Bruce Springsteen once again brought back the song in 2008 as set closer when performing acoustic concerts in support of Democratic Presidential candidate Barack Obama, this time adding a "Yes We Can" chant before and after the song.
The song was sung by Springsteen and Pete Seeger, accompanied by Seeger's grandson, Tao Rodríguez-Seeger, at We Are One: The Obama Inaugural Celebration at the Lincoln Memorial on January 18, 2009. The song was restored to the original lyrics (including the 'There was a big high wall there' and 'Nobody living can ever stop me' verses) for this performance (as per Pete Seeger's request) with the exception of a change in the end of the 'Relief Office' verse to "As they stood hungry, I stood there whistling, This land was made for you and me." The original lyrics are "As they stood there hungry, I stood there asking, Is this land made for you and me?"[12]
The song is used during the introduction to the 2009 film Up in the Air, in a version sung by Sharon Jones and at the end credits of the 2009 documentary Food Inc. performed by Bruce Springsteen.[13][14]
In 2010, Peter Yarrow and Paul Stookey, the surviving members of Peter, Paul and Mary, requested that the National Organization for Marriage stop using their recording of "This Land is Your Land" at their rallies, stating in a letter that the organization's philosophy was "directly contrary to the advocacy position" held by the group.[15]
Arlo Guthrie tells a story in concerts on occasion, of his mother returning from a dance tour of China, and reporting around the Guthrie family dinner table that at one point in the tour she was serenaded by Chinese children singing the song. Arlo says Woody was incredulous: "The Chinese? Singing "This land is your land, this land in my land? From California to the New York island?"
Slim Cessna's Auto Club has a version called “This Land Is Our Land Redux,” a near-violent demand to take back the country from what it’s become. The song was released on their album "cypher" in 2008.
Tom Morello performed the song with Guthrie's original verses on October 13, 2011 in Zucotti Park, New York City as part of a larger performance at the Occupy Wall Street movement.[16]
[edit]Variations

protest beyond the law... / howard zinn

2012-02-14T06:20:00.000-08:00

στο μπαρ της τέτης και της κατερίνας / αρλέτα

2012-02-12T10:16:00.000-08:00

Αν πας στο μπαρ

της Τέτης και της Κατερίνας

χαιρέτησε μου τη Μυρτώ

που πάει εκεί απ' τις οκτώ

κάποτε ήταν η καλύτερη μου φίλη

αν σ' οδηγήσουνε χρυσόψαρα και γρύλοι

και πας στο μπαρ

της Τέτης και της Κατερίνας

χαιρέτησε μου τον Κωστή

που 'ρχεται πάντα την Αυγή

ήμασταν κάποτε πολύ καιρό ζευγάρι

αν δεις τη διεύθυνση γραμμένη στο φεγγάρι

και πας κι εσύ στο μπαρ

Αν πας στο μπαρ της Τέτης και της Κατερίνας

δώσε από μένα ένα φιλί

σε όλους όσους βρεις εκεί

πες τους πως τίποτα δεν έχω ξεπεράσει

κανένας όμως δε θα με ξανακεράσει

Αν πας μπαρ της Τέτης και της Κατερίνας

εσένα θα 'ρχομαι να βρω

μαζί σου θα 'ρχομαι να πιω

ένα πιοτό και για τους δυο μας ξεχασμένο

αν γίνεις άλλο ένα όνειρο χαμένο

και πας κι εσύ στο μπαρ

της Τέτης και της Κατερίνας

Μέσα στο Ποίημα σε Χάνω - Βύρων Λεοντάρης

2012-02-11T12:38:00.000-08:00

Μέσα στο ποίημα σε χάνω. Έξω από μένα
άλλη ομορφιά σε παίρνει, αγαπημένη.
Τι θα γίνω και τι με περιμένει
σε άδειες αισθήσεις και χωρίς εσένα

που είσαι για μένα ό,τι είμαι και που τώρα
δεν είσαι μυστικό και πια δεν είμαι ό,τι είμαι.
Τι να μου κάνουν νοσταλγίες και μνήμες;
Το απτό με αρνιέται αυτή την άχρονη ώρα

το απτό που ήταν η τρέλλα μου και το άγχος
α, όλα αυτά που γίναν τώρα στίχοι...
Τι άδοξα που έχασα το στοίχη-
μα ανάμεσα στο «υπάρχω -- δεν υπάρχω».

Να χάνω όσα είχα το άντεχα• μα εσύ ήσουν
και όσα ποτέ δε γίναν και δεν είχα.
Αυτά, πώς να τα χάσω αυτά που ματαιωθήκαν ;
Σε άλλη ομορφιά θ' αγιάζουνε μαζί σου

λόγια που αρνήθηκαν να ειπωθούνε
αγγίγματα που πήραν πίσω το αίνιγμά τους
σημάδια του έρωτα και του θανάτου
γραφές που γράφτηκαν για να σβηστούνε.

Μέσα στο ποίημα σε χάνω και δεν ξέρω
εσύ μου φεύγεις ή εγώ σου φεύγω ;
Πώς σκοτεινιάζω απ' το δικό σου φέγγος . . .
Και δε με θέλω πια και δε με ξέρω.

Σε άλλη ομορφιά φριχτή και δίχως έλεος
θα 'σαι για πάντα, έξω από μένα, ωραία ωραία
τόσο άδικα τόσο άσπλαχνα ωραία...
Και δε με ξέρω πια και δε με θέλω.

θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι / κώστας ουράνης

2012-02-07T12:02:00.000-08:00

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ' αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ' απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι 'ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψη
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα 'ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα' ναι όλοι οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι
και μια Καίτη, θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει..

ο γκρεμιστής / κωστής παλαμάς

2012-02-05T12:42:00.000-08:00

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Δειλοί και κρυφοί στίχοι, 1928

Eπιστήμη, Φιλοσοφία και Κοινωνία / μια διάλεξη του αριστείδη μπαλτά

2012-02-05T01:36:00.000-08:00

ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;

2012-02-03T15:33:00.001-08:00

Beauty & Consolation: George Steiner

2012-02-03T10:46:00.000-08:00

the age of the book is almost gone.

we know that a man can read Goethe or Rilke in the evening, that he can play Bach and Schubert, and go
to his day's work at Auschwitz in the morning

is my astonishment, naive as it seems to people, that you can use human speech both to love, to build,
to forgive, and also to torture, to hate, to destroy and to annihilate.

Language can only deal meaningfully with a special, restricted segment of reality. The rest, and it is
presumably the much larger part, is silence.

to many men... the miasma of peace seems more suffocating than the bracing air of war.

words that are saturated with lies or atrocity, do not easily resume life.

συμπαράσταση στους εργαζομένους στις εταιρείες Κεάν και Λανίτη

2012-02-02T02:35:00.000-08:00

από σήμερα ως ελάχιστη ένδειξη συμπαράστασης στους 400 και πλέον εργαζομένους στις εταιρείες αναψυκτικών Coca-Cola και Kεάν, καθώς και Γάλα Λανίτη, που από σήμερα βρίσκονται σε Απεργία για την άρνηση των εταιρειών αυτών να εφαρμόσουν τις συλλογικές συμβάσεις και να καταβάλουν τα οφελείματα των εργαζομένων Δεν αγοράζουμε αναψυκτικά Coca-Cola και Κεάν καθώς και Γάλα Λανίτη... επίσης μποικοτάρουμε και όλα τα άλλα προιόντα των πιο πάνω εταιρειών όπως λ.χ χυμούς Λανίτη και Κεάν κ.ο.κ μέχρι την τελική συμμόρφωση των πιο πάνω εταιρειών

sonnet 30 / William Shakespeare

2012-02-01T12:29:00.000-08:00

When to the sessions of sweet silent thought
I summon up remembrance of things past,
I sigh the lack of many a thing I sought,
And with old woes new wail my dear time's waste:
Then can I drown an eye, unused to flow,
For precious friends hid in death's dateless night,
And weep afresh love's long since cancell'd woe,
And moan the expense of many a vanish'd sight:
Then can I grieve at grievances foregone,
And heavily from woe to woe tell o'er
The sad account of fore-bemoanèd moan,
Which I new pay as if not paid before.
But if the while I think on thee, dear friend,
All losses are restored and sorrows end.

δεν bye αλλο...

2012-02-01T02:15:00.000-08:00

σφυροδρέπανο

2012-01-30T10:35:00.000-08:00

Ο Μάρκος / Λένα Πλάτωνος

2012-01-29T11:12:00.000-08:00

Μιλάμε για το Μάρκο, ποτέ δε δάγκωσε κανέναν

τα μάτια του, τα μάτια του - αγαπούσαν αλλά φοβισμένα
οι ιδιοκτήτες του τον είχαν το μισό καιρό δεμένο, το μισό καιρό λυτό
ούτε κι αυτοί ήξεραν από το Μάρκο τι ζητούσαν
του 'ριχναν ξεροκόμματα για φαγητό - έγινε κλέφτης
τις νύχτες έσκιζε σακούλες σκουπιδιών.
Μια μέρα θα τον στέλνανε στο άσυλο
μετά κλαίγαμε, άλλαξαν γνώμη,
ξανά ο Μάρκος δεμένος - λυτός
συχνά του έδινα και γω κάτι
σκέφτηκα να τους τον πάρω αλλά δεν ήμουν σίγουρη
αν θα μπορούσα υπεύθυνα να τον αναλάβω.
Μια φορά τον είχα ανάγκη, πήγαμε μεγάλη βόλτα
μιλήσαμε τη γλώσσα των σκυλιών
τα μάτια , μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου, τα μάτια του Μάρκου
τα χέρια που τον δηλητηρίασαν να πάθουν καρκίνο
είπαν οι ιδιοκτήτες του, μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου
το πρωί εκείνο και σκοτωμένα ακόμα αγαπούσαν - αλλά φοβισμένα.
Γιατί, γιατί,
σήμερα που ο ήλιος με κινήσεις θεού - ηδονιστή -
τα φύλλα των δέντρων γυαλίζει απάνω στα παγκάκια
γιατί, γιατί ο Μάρκος να λείπει, γιατί να μην ζει
μιλάμε για ψέματα - οι ιδιοκτήτες του μπορούνε να κλαίνε εύκολα τα ίδια δάκρυα
τα καλοκαίρια... στα αναψυκτικά τους πιπιλάνε
στα αναψυκτικά μας τα βουτάνε αντί για παγάκια,
τα ίδια δάκρυα κάνουν αντιπαθητικά τα καλοκαίρια
τα δάκρυα των ιδιοκτητών που δεν ξέρουν τι ζητάνε
το ρόλο τους καλά τον παίζουν κι έτσι μας μπερδεύουν
κι έτσι μας πολεμάνε - το ρόλο τους καλά τον παίζουν
κι έτσι μας μπερδεύουν κι έτσι μας πολεμάνε.

Λένα Πλάτωνος 1985 ( album:Γκάλοπ)

«Μα πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε, για να πάμε σπίτι μας;»

2012-01-28T12:25:00.000-08:00

(Από Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού, 1991)

Θωμάς Γκόρπας / ο καταγγελτικός ποιητής, ο ποιητής του δρόμου και της επανάστασης

2012-01-27T11:21:00.000-08:00

Ποίηση

ανάμνηση από φίλντισι
περίπατος τα ξημερώματα
άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
χαρταετός που ξέφυγε απ’ τα χέρια παιδιού
κλάμα παιδιού στη μέση πανηγυριού
φιλία ανάμεσα σε δυο προδοσίες
κλωνάρι που ταξιδεύει
δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
ένα βιολί που παίζει μοναχό του
αριθμός 7
της καρδιάς τα μέσα φυλλώματα
χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς – όλα τα παλιά γυαλίζω
χρυσάφι για όλους ή για κανένα
πόλη που κυριεύτηκε άδεια μετά μακριά πολιορκία
παλιές φωτογραφίες και μακρυμπάνι της μνήμης
πεταλούδα που γλιτώνει απ’ τη φωτιά
φωτιά που γλιτώνει απ’ τα νερά
χαρά που γλιτώνει απ’ τα γεράματα
βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
μαύρος ήλιος καλοκαιρινός
άσπρος ήλιος χειμωνιάτικος
λεμόνι κάρβουνο γλυκό του κουταλιού
νύχτα στρωμένη τσιγάρα
λέξεις

Κανείς δεν σκέφτηκε να κλείσει φεύγοντας την πόρτα
κανείς δεν σκέφτηκε τον άνεμο που θα ‘ρχονταν σε λίγο
κανείς δεν σκέφτηκε τι άφηνε και τι έπαιρνε κοντά του
φύλλα μαχαίρια βλέμματα ή τα τελευταία λόγια
που θα ‘διναν στην παρεξήγηση ένα τέλος.
Θέλω να σ’ αγαπήσω μα δε γίνεται έχω αργήσει
θέλω να σ’ αγαπήσω όσο δε μ’ αγάπησε κανένας
να σκιστώ για σένα ν’ αλλάξω γειτονιά ν’ αλλάξω στέκια.
Τώρα πελώρια άγνωστα χέρια ασυνείδητα με δέρνουν
τώρα ξαφνικά νερά μου έκλεισαν όλους τους δρόμους
τώρα παλιά τραγούδια λαϊκά βαραίνουν τον αέρα…
Αν θα σε ξαναβρώ δεν ξέρω που θα σε τρακάρω πάλι
σε πόλη ολοκαίνουργια με εναέριους δρόμους
ή σε μοντέρνα ερημιά ή μες το τελευταίο σκοτάδι…
Και θα ‘χω άραγε ακόμα την παλιά καρδιά;

ΠΕΦΤΕΙ ΟΥΡΑΝΟΣ

Πέφτει ουρανός στον αφαλό της νεαράς
και τον ζωγραφίζει. Τι αγοράζετε
αφαλό ή πίνακα; Η νεαρά η οποία σημειωτέον
έχει καλούτσικα πόδια αγόρασε τυρόπιτα…
Τι να είναι άραγε ο πατέρας της;
Ράφτης οδηγός λεωφορείου καθηγητής πανεπιστημίου
επαγγελματίας αριστερός περιπτεράς λογιστής;
Φοράει τα γυαλιά της μόλις βγήκε λίγος ήλιος η μαϊμού
βγάζει απ` την τσάντα της τα γυαλάκια της και τα φοράει.
Αυτή τη στιγμή επιθυμώ ένα δωμάτιο ένα ντιβάνι ένα
τραπέζι μια καρέκλα ένα καφέ ένα τσιγάρο
και λίγη ακόμα φαντασία… Η νεαρά μπήκε στην ουρά
της αφετηρίας όπου θα τελειώσει την υπέροχη τυρόπιτά της…

Πλάνα

Στο πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά
γεμάτη χρώματα στολίδια ραντεβού και μίση
στο δεύτερο η αγάπη
στο τρίτο πάλι μια ερημιά και βουτηγμένη τώρα σε πηχτό σκοτάδι
στο τέταρτο πάλι η αγάπη τώρα τυφλή και μεθυσμένη
στο πέμπτο πάλι μια ερημιά μαύρη και στάζει αίμα
στο έκτο ούτε ερημιά ούτε αγάπη με ή χωρίς φως ή σκοτάδι
στο έκτο μεταμεσονύκτιος δρόμος καλοκαιρινός
και ένας άντρας βιαστικός καπνίζοντας τον διασχίζει
η νύχτα λάμπει σαν ημέρα και μονάχα το γλυκό αεράκι
δροσίζει τα καμένα φύλλα της καρδιάς του…

ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ασημένεια πέταλα εκπληκτικού αλόγου άσπρου και τρελού δρομέα
της δημοσιάς γαλάζια πέταλα της νύκτας που κρυφτήκανε
μες στο πηγάδι της γαλάζια πέταλα της μοναξιάς που πηγαινοέρχονται
ευτυχισμένα αλλά δεν τολμούν να κάτσουν στα σχιζοφρενή
μου χέρια που τα έκανε άλογα ο νταλκάς.

ΤΣΙΓΑΡΑ

μνήμη Μάριου Χάκκα

Μάταια κυνήγησα τα μάτια που ονειρεύονται στους άλλους τόπους.
Πολλές φορές βρήκα την άκρη μα όσες τη βρήκα χάθηκα μαζί της.
Είχαμε μια παρέα κάποτε τα πάντα είχαμε και τίποτα δεν είχαμε
ανάμεσα στα πλούσια δάχτυλά μας είχαμε φτωχά τσιγάρα
Τέλειον Ξάνθης Κιρέτσιλερ και Έθνος χύμα …
Χίλιες φορές κοιμήθηκα με το τσιγάρο αναμμένο
απ’ άλλα κάηκα κάηκα έγινα στάχτη μέσα από τη στάχτη μου
ξαναγεννήθηκα ο ίδιος κι απαράλλαχτος
μόνο λιγάκι πιο προσεκτικός με τους χαφιέδες …
Τελευταία τσιγάρα τελευταία λεφτά και τελευταίο μπάνιο
θλίψη μαύρη δροσιά και θλίψη προκαταβολή της ευτυχίας
παντέρημη πλαγιά βελανιδότοπος και ένας βράχος
θαυματουργός που έγινε γυναίκα σιωπηλή γυναίκα
μια απαρηγόρητη γυναίκα που έγινε βράχος
θαυματουργός βράχος πατρίδα χαμένη κερδισμένη πού πατρίδα
πού βράχος γυναίκα και γυναίκα βράχος και βράχος βράχος

πάει
τρελάθηκε η ποίηση
τρελάθηκα τρελάθηκες τρελάθηκε
τα ρήματα τα σύρματα τα σήματα τα σήμαντρα
ένα κελάηδισμα το ίδιο πάντα
άαααα …
πόσο μεγάλο είναι το ρεμπέτικο …

Πώς μας κέρδισε μια κοπέλα

Ήρθε μια κοπέλα στο γραφείο μας το πρωί
Χωρίς μπογιές στο πρόσωπο
Χωρίς κακόν άνεμο στα μάτια.
Ο προϊστάμενος της έδειξε την εξουσία του
Η συνάδελφος την ομορφιά της που δεν είχε
Ο συνάδελφος μια ηλιθιότητα
Που της συννέφιασε το πρόσωπο […]
Όμως ήταν κοπέλα που δεν ξέρει την εξουσία
Που ξέρει να κυβερνάει την ομορφιά της…
Μα προπαντός
Ήταν κοπέλα που έμαθε με πολύ κόπο
Να ξανακερδίζει την καρδιά της
Ήταν απλώς μια εργαζόμενη κοπέλα
Κ’ έσερνε πίσω της το μέλλον δύσκολο μα βέβαιο.

Περιστατικό στην οδό Σταδίου

Ένα παιδί σωριάστηκε μες στη γιορτή του δρόμου.

Ήταν τα μάτια του άγρια ξένα και βυθισμένα.

Το κεφάλι του στην πέτρα βρόντηξε ξεβρόντηξε

το κορμί του σαν το ελάφι και σαν τ' άλογο.

Απ' το στόμα του πετάχτηκαν αφροί

κι έπαιξαν στα μάτια σας

απ' το στόμα κι απ' τη μύτη τίναξε το αίμα του

που έκατσε στα μάτια σας κι άρχισε να κλαίει.

– - Από πείνα. Είπατε.

Τα πόδια σας πώς είναι ακόμα ανάλαφρα για τον περίπατό σας;

- Από πείνα. Είπατε.

Τα χέρια σας πώς ξεριζώθηκαν ωραίοι μου από τους ώμους σας;

- Από πείνα. Είπατε.

Τα μάτια σας πώς σκοτεινιάσαν μπρος σε τόσα χρώματα και φώτα;

- Από πείνα. Είπατε.

Σηκώστε το λοιπόν να μη βουλιάξει ο δρόμος...

(Περιστατικό στην οδό Σταδίου, 1957)

«Μετά την κατανάλωση, μετά το θέαμα, μετά τη μοναξιά, μετά τον έρωτα, στρατιές ανυπεράσπιστων και δυστυχισμένων είναι έτοιμοι να υποδεχθούν έναν καινούργιο φασισμό. Η παγκοσμιότητα της οικονομίας, λένε. Η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ισως, αυτοί που το λένε να υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο, μακάρι. Οι μουσουλμάνοι, οι Αφρικάνοι, οι Κινέζοι και άλλοι θα έχουν το λόγο.

»Εγώ τι να φανταστώ; Τα πρώτα χρόνια του 2000 τα ζω από τότε που με φακέλωσαν και από το 1981 και δώθε μάλιστα μέσα σε μια ασφυξία και μια βρώμα "προοδευτική", της "αλλαγής", του "εκσυγχρονισμού" πάλι.

»Η τεχνολογία έχει μηδενίσει σχεδόν την ανθρώπινη επικοινωνία. Ο αθλητισμός διακινεί τα πιο βρώμικα λεφτά, επιχορηγούμενος από το κράτος, το οποίο κράτος είναι θεατής της τραγωδίας με τα ναρκωτικά.

Οι περισσότεροι διανοούμενοι συνεργάζονται με την εξουσία, όπως τους προέτρεψε προεκλογικώς ο κύριος τάδε. Η εκπαίδευση ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένη και θλιβερή. Οι μαύρες τρύπες έναν αιώνα τώρα βουλώνουν με τις κτηνώδεις αυξήσεις των τσιγάρων, των ποτών, των ασφαλίστρων παντός τύπου, των καυσίμων, των διοδίων.

»Η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, οι θεσμοί και τα λοιπά ηχηρά προ πολλού έχουν καταντήσει οικτρά. Εχουν χαθεί όλα; Αλλά ας κάνουν κάτι όσοι δεν είναι ρουφιάνοι, δεν είναι κομματόσκυλα, δεν είναι κλέφτες, δεν είναι τοκογλύφοι...

»Πολλή η απελπισία. Αλλά όσοι έχουμε αγωνιστεί για μια καλύτερη Ελλάδα, ελπίζουμε ακόμα. Πάντως στον 21ο αιώνα θα πάμε με τα τέσσερα. Σιγά σιγά πιθανώς να σταθούμε στα πόδια μας, όχι βέβαια με τη βοήθεια αδελφών και παπάδων.

»Πλειοψηφούν οι τραυλοί, οι κακομούτσουνοι, οι βλάκες και οι αγράμματοι στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κρατικά και μη. Αν λιγόστευαν, θα βοηθούσε κι αυτό λιγάκι.

»Αμάν, λιγότερη δυστυχία στους Ελληνες και σε όλους. Παλιά είχα γράψει: "Ψωμί για όλους ή για κανέναν. Χασίς για όλους ή για κανέναν". Τώρα λέω: Ας ξεβρωμίσουμε τον ουρανό, τον αέρα, τη θάλασσα και τη γη μας από τις βρωμιές του πολιτισμού».

the riddle of poetry / Jorge Luis Borges

2012-01-26T05:12:00.000-08:00

The Art of Poetry

To gaze at a river made of time and water
and remember Time is another river.
To know we stray like a river
and our faces vanish like water.

To feel that waking is another dream
that dreams of not dreaming and that the death
we fear in our bones is the death
that every night we call a dream.

To see in every day and year a symbol
of all the days of man and his years,
and convert the outrage of the years
into a music, a sound, and a symbol.

To see in death a dream, in the sunset
a golden sadness--such is poetry,
humble and immortal, poetry,
returning, like dawn and the sunset.

Sometimes at evening there's a face
that sees us from the deeps of a mirror.
Art must be that sort of mirror,
disclosing to each of us his face.

They say Ulysses, wearied of wonders,
wept with love on seeing Ithaca,
humble and green. Art is that Ithaca,
a green eternity, not wonders.

Art is endless like a river flowing,
passing, yet remaining, a mirror to the same
inconstant Heraclitus, who is the same
and yet another, like the river flowing.

--translated by Anthony Kerrigan

Elegy

Oh destiny of Borges
to have sailed across the diverse seas of the world
or across that single and solitary sea of diverse names,
to have been a part of Edinburgh, of Zurich, of the two Cordobas,
of Colombia and of Texas,
to have returned at the end of changing generations
to the ancient lands of his forebears,
to Andalucia, to Portugal and to those counties
where the Saxon warred with the Dane and they mixed their blood,
to have wandered through the red and tranquil labyrinth of London,
to have grown old in so many mirrors,
to have sought in vain the marble gaze of the statues,
to have questioned lithographs, encyclopedias, atlases,
to have seen the things that men see,
death, the sluggish dawn, the plains,
and the delicate stars,
and to have seen nothing, or almost nothing
except the face of a girl from Buenos Aires
a face that does not want you to remember it.
Oh destiny of Borges,
perhaps no stranger than your own.

LIMITS

Of all the streets that blur in to the sunset,
There must be one (which, I am not sure)
That I by now have walked for the last time
Without guessing it, the pawn of that Someone

Who fixes in advance omnipotent laws,
Sets up a secret and unwavering scale
for all the shadows, dreams, and forms
Woven into the texture of this life.

If there is a limit to all things and a measure
And a last time and nothing more and forgetfulness,
Who will tell us to whom in this house
We without knowing it have said farewell?

Through the dawning window night withdraws
And among the stacked books which throw
Irregular shadows on the dim table,
There must be one which I will never read.

There is in the South more than one worn gate,
With its cement urns and planted cactus,
Which is already forbidden to my entry,
Inaccessible, as in a lithograph.

There is a door you have closed forever
And some mirror is expecting you in vain;
To you the crossroads seem wide open,
Yet watching you, four-faced, is a Janus.

There is among all your memories one
Which has now been lost beyond recall.
You will not be seen going down to that fountain
Neither by white sun nor by yellow moon.

You will never recapture what the Persian
Said in his language woven with birds and roses,
When, in the sunset, before the light disperses,
You wish to give words to unforgettable things.

And the steadily flowing Rhone and the lake,
All that vast yesterday over which today I bend?
They will be as lost as Carthage,
Scourged by the Romans with fire and salt.

At dawn I seem to hear the turbulent
Murmur of crowds milling and fading away;
They are all I have been loved by, forgotten by;
Space, time, and Borges now are leaving me.

History of the Night

Throughout the course of th generations
men constructed the night.
At first she was blindness;
thorns raking bare feet,
fear of wolves.
We shall never know who forged the word
for the interval of shadow
dividing the two twilights;
we shall never know in what age it came to mean
the starry hours.
Others created the myth.
They made her the mother of the unruffled Fates
that spin our destiny,
thev sacrificed black ewes to her, and the cock
who crows his own death.
The Chaldeans assigned to her twelve houses;
to Zeno, infinite words.
She took shape from Latin hexameters
and the terror of Pascal.
Luis de Leon saw in her the homeland
of his stricken soul.
Now we feel her to be inexhuastible
like an ancient wine
and no one can gaze on her without vertigo
and time has charged her with eternity.

And to think that she wouldn't exist
except for those fragile instruments, the eyes.

Susana Soca

With lingering love she gazed at the dispersed
Colors of dusk. It pleased her utterly
To lose herself in the complex melody
Or in the cunous life to be found in verse.
lt was not the primal red but rather grays
That spun the fine thread of her destiny,
For the nicest distinctions and all spent
In waverings, ambiguities, delays.
Lacking the nerve to tread this treacherous
Labyrinth, she looked in on, whom without,
The shapes, the turbulence, the striving rout,
(Like the other lady of the looking glass.)
The gods that dwell too far away for prayer
Abandoned her to the final tiger, Fire.

edvard munch: paintings and thoughts on art

2012-01-24T12:01:00.000-08:00

"From the moment of my birth, the angels of anxiety, worry, and death stood at my side, followed me out when I played, followed me in the sun of springtime and in the glories of summer. They stood at my side in the evening when I closed my eyes, and intimidated me with death, hell, and eternal damnation. And I would often wake up at night and stare widely into the room: Am I in Hell?"

"A painting and a motif that I struggle with for an entire year are not expended in a single picture. If it is of such importance to me, why should I then not paint and vary a motif five times? Just look at what other painters depict over and over again ad infinitum: apples, palm trees, church towers, haystacks." Munch on his painting The Sick Child.

"It would be quite amusing to preach a bit to all those people who for many years now have been looking at our paintings and either laughed or shook their heads reproachfully. They do not believe that these impressions, these instant sensations, could contain even the smallest grain of sanity. If a tree is red or blue, or a face is blue or green, they are sure that is insanity."

"They will not get it into their heads that these paintings were created in all seriousness and in suffering, that they are the products of sleepless nights, that they have cost me blood and weakened my nerves."

"At different moments you see with different eyes. You see differently in the morning than you do in the evening. In addition, how you see is also dependent on your emotional state. Because of this, a motif can be seen in many different ways, and this is what makes art interesting."

"If what you want to paint is the emotive mood in all its strength ... then you must not sit and stare at everything and depict it exactly as one sees it. You must paint the way it must be, exactly the way it appeared when you responded emotionally to the motif."

"Certainly a chair can be just as interesting as a human being. But first the chair must be perceived by a human being. In one way or another it must have affected him emotionally, and the viewer must be made to feel the same way. You should not paint the chair, but only what someone has felt about it."

"When I paint, I never think of selling. People simply fail to understand that we paint in order to experiment and to develop ourselves as we strive for greater heights."

"I was walking along the road with two friends. The sun set. I felt a tinge of melancholy. Suddenly the sky became a bloody red. I stopped, leaned against the railing, dead tired. And I looked at the flaming clouds that hung like blood and a sword over the blue-black fjord and city. My friends walked on. I stood there, trembling with fright. And I felt a loud, unending scream piercing nature.'

«Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους» λέει ο ντίνος χριστιανόπουλος

2012-01-23T05:44:00.000-08:00

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Με αυτό τον τρόπο απάντησε ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος στη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979) με τον τίτλο «Εναντίον».

Ο 81χρονος λογοτέχνης απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας

κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

(ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος Καημός»)

η θάλασσα

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

(1962)

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία,
δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή.
Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.
Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,
νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία, πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά,
πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.
ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,
κούραση πιὸ τρομαχτικὴ ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.

(1956)

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στους Πρωταγωνιστές (01/09/2009)

περικλής κοροβέσης / ο θάνατος

2012-01-22T13:05:00.000-08:00

Seminar on Models of Social Change / E. P. Thompson

2012-01-21T12:46:00.000-08:00

Nothing will alter because a child is born.

That was a fable.

E. P. Thompson

δημόσιοι υπάλληλοι, η αιτία όλων των κακών

2012-01-20T21:41:00.000-08:00

η τέχνη ως πρακτική ελευθερίας / Νικόλας Σεβαστάκης

2012-01-18T11:32:00.000-08:00

ο νότης περγιάλης διαβάζει το μαχαίρι και το μαραμπού του καββαδία

2012-01-16T12:50:00.000-08:00

you will never know / imany

2012-01-14T14:32:00.000-08:00

Capitalism Hits the Fan - Richard Wolff

2012-01-13T03:27:00.000-08:00

strawberry fields forever / the Beatles

2012-01-12T12:27:00.000-08:00

αγαπάω / ένα ανέκδοτο ποίημα του νίκου καββαδία

2012-01-11T12:15:00.000-08:00

Αγαπάω

Αγαπάω τ' ό,τι θλιμμένο στον κόσμο.
Τα θολά τα ματάκια , τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες , τους τρισκότεινους τόπους.
Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ' ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,
τους φτωχούς , τους αλήτες , αυτούς που πεινάνε.
Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότη που είδαν μια βραδιά στ' όνειρό τους,
να φανεί απ' τα βάθη του απέραντου δρόμου.
Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ' άσπρο φτερό τους.
Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά -αν ποτέ θα γυρίσουν πίσω
αγαπάω , και θά 'θελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω.
Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά , που κοιτάνε θλιμμένα ...
αγαπάω σε τούτον τον κόσμο -ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ' εμένα.

ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΛΧΑΛΑΣ (= ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ)

(Περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας ,
του Παύλου Δρανδάκη , αρ. 173 , 10 Μαρτίου 1929.)

τι σημαίνει να ζει κανείς, και η κρίση του καπιταλισμού / μια συζήτηση με τον φιλόσοφο Aλέν Μπαντιού

2012-01-10T14:23:00.000-08:00

τάνια τσανακλίδου / ανθρωπάκος

2012-01-10T10:10:00.000-08:00

τάνια τσανακλίδου / το πάτωμα

2012-01-10T10:05:00.000-08:00

τάνια τσανακλίδου - αν μ' αγαπάς

2012-01-10T10:01:00.000-08:00

μια φιλοσοφική προσέγγιση της κρίσης (στέφανος ροζάνης)

2012-01-08T12:35:00.000-08:00

blowin' In the wind / joan baez

2012-01-08T12:31:00.000-08:00

let it be / joan baez

2012-01-08T12:20:00.000-08:00

Joan Baez Babe I`m Gonna Leave You

2012-01-08T12:16:00.000-08:00

το απόλυτο θηλυκό, έχει όνομα / Monica Bellucci

2012-01-07T12:30:00.000-08:00

"I am an agnostic, even though I respect and am interested in all religions. If there's something I believe in, it's a mysterious energy; the one that fills the oceans during tides, the one that unites nature and beings." M. Bellucci

στον άλλο κόσμο που θα πας / μελίνα μερκούρη

2012-01-07T09:46:00.000-08:00

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Μελίνα Μερκούρη,

από την ταινία του Jules Dassin "Φαίδρα"

με συμπτωταγωνιστές τους Anthony Perkins και Ralf Vallone
Πρώτη εκτέλεση: Μαίρη Λίντα (Αρχιπέλαγος - 1959 & 1976)

Στον άλλο κόσμο που θα πας
κοίτα μη γίνεις σύννεφο
κοίτα μη γίνεις σύννεφο
κι άστρο πικρό της χαραυγής
και σε γνωρίσει η μάνα σου
που καρτερεί στην πόρτα

Σε πότισα ροδόσταμο
με πότισες φαρμάκι
της παγωνιάς αητόπουλο
της ερημιάς γεράκι

Πάρε μια βέργα λυγαριά
μια ρίζα δεντρολίβανο
μια ρίζα δεντρολίβανο
και γίνε φεγγαροδροσιά
να πέσεις τα μεσάνυχτα
στη διψασμένη αυλή σου

Σε πότισα ροδόσταμο
με πότισες φαρμάκι
της παγωνιάς αητόπουλο
της ερημιάς γεράκι

αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι

2012-01-07T07:27:00.000-08:00

Στίχοι: Μιχάλης Κακογιάννης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Μερκούρη

Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου 'δινες μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά.

Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια,
τ' αστέρια σβήνουνε όταν με θωρεί.
Σβήστε τα φώτα,σβήστε το φεγγάρι
σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει.

Τροπάρια για φονιάδες

2012-01-06T15:02:00.000-08:00

η ανεράδα / βασίλης μιχαηλίδης

2012-01-06T14:40:00.000-08:00

Bασίλης Μιχαηλίδης "Η Ανεράδα"

Στηχ χώραν π’ αναγιώθηκα
τζιαι κόμα αναγιώννουμουν
τζι άρτζιεψα νάκκον να λαχτώ
τότες εξηφοήθηκα
τα ζώδκια τζι εν εχώννουμουν
τζι εξέβηκα να δκιανεφτώ.
Σε μιαν ποταμοδκιάβασην
μιαλ λυερήν εσσιάστηκα
νείεν καεί η σταλαμή!
ούλλα τ’ αρνίν εις τον τσοκκόν
ο άχαρος επιάστηκα
αντάν πιαστεί μες στην νομήν.
Αντάμ με είδεν έφεξεν
τζι ο νους μου εφεντζιάστηκεν
τζι εφάνην κόσμος φωτερός·
αντάμ μου χαμογέλασεν
παράδεισος επλάστηκεν
ομπρός μου τζι έμεινα ξερός.
Ευτύς το πας μου έχασα
τον κόσμον ελησμόνησα
τζι έμεινα χάσκοντα βριχτός·
είπεν μου “έλα κλούθα μου”
τζιαι που καρκιάς επόνησα
τζι εκλούθησά της ο χαντός.
Λαόνια, κάμπους τζιαι βουνά
αντάμα εδκιαβήκαμεν
γεμάτ’ αθθούς τζι αγκαθθερά·
η στράτα δεν ετέλειωνεν
τζιαι δεν εποσταθήκαμεν,
ήτουγ για λλόου μας χαρά.
Έτρεμεν μεν τζιαι χάσει με
τζι έτρεμα μεν τζιαι χάσω την
τζιαι μεν της πω τζιαι μεμ μου πει
εδίψουν την, εκαύκουμουν
τζι έτρεμα μεν τζιαι πιάσω την
τζιαι γίνουμεν τζι οι δκυο στραπή.
Ύστερα σγιαν παράδεισον
έναβ βουνόν εφτάσαμεν
ίσια με τ’ άψη τ’ ουρανού
τζιει πάνω τζιει εκλάψαμεν
αντάμα τζι εγελάσαμεν
μέσα στους μούσκους του βουνού.
Λαλεί μ’ “άν είσαι πέρκαλλος
τώρα πκιον μείνε δίχως μου
αν σου αρέσκ’ έτσι ζωή”,
τζιαι ξαπολά ’ναχ χάχχανον
ίσια ’νωσα το στήθος μου
πως αλλο’ νάκκον να ραεί.
Είπεν τζι εγίνην άφαντη
ευτύς πο’ ομπρός μο’ χάθηκεν
σγιαν άνεμος περαστικός·
εράην η καρτούλλα μου
ευτύς ο νους μο’ στάθηκεν
τζι είμαι που τότες ξηστηκός.
Οι πλήξες που με τρώασιν
ακόμα ’ν’ αφανέρωτες
τζι εις τα πουλιά που τζιηλαδούν·
έσιει που τότες όπου δω
τες ανεράδες τρέμω τες
τζιαι πογυρίζω μεμ με δουν

My Lady d'Arbanville / Cat Stevens

2012-01-06T14:29:00.000-08:00

μετά από αυτό το ντοκυμαντέρ, αν υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τον εφραίμ, άγιο, τότε τίθεται ζήτημα I.Q..

2012-01-05T16:01:00.000-08:00

Κάθε Άνθρωπος Μια Ξεχωριστή Ιστορία - Χρόνης Μίσσιος

2012-01-05T04:05:00.000-08:00

Tόποι ζωής - Τόποι ιδεών - Ο Ρόλος της Διανόησης

2012-01-04T13:24:00.000-08:00

άννα / κώστας καράλης

2012-01-04T10:30:00.000-08:00

Άννα, δεν είναι η βροχή που σου χαράκωσε το βλέμμα,
είναι που είσαι μοναχή κι αν τ' αρνηθείς θα είναι ψέμα.
Ξέρω, ξέρω το δάκρυ το καυτό άμα το δω σε μάτια ξένα.
Άννα, γιατί να σου κρυφτώ, είμαι μονάχος σαν κι εσένα.
Έλα λοιπόν και μη ντραπείς
μα σε παρακαλώ μονάχα:
Πες ό,τι θες, όμως μην πεις
πως μ' έχεις αγαπήσει τάχα.
Άννα, οι άνθρωποι πονούν και τους φοβίζει το σκοτάδι.
Πόσοι γι' αγάπη δεν μιλούν για να περάσουν ένα βράδυ,
πόσοι δε λένε "σ' αγαπώ" και το ξεχνάνε μόλις φέξει...
Άννα, ποτέ δε θα σ' την πω αν δεν τη νιώσω αυτή τη λέξη.

(στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης, μουσική: Τάκης Μπουγάς)

merry crisis and a happy new fear...

2012-01-04T06:56:00.000-08:00

Ποῖος νὰ τὸν ἀγαπήση αὐτόν; Ἦτο ἔρημος εἰς τὸν κόσμον. [...] / Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: "Έρωτας στα χιόνια"

2012-01-03T05:26:00.000-08:00

Καρδιὰ τοῦ χειμῶνος. Χριστούγεννα, Ἅις-Βασίλης, Φῶτα.
Καὶ αὐτὸς ἐσηκώνετο τὸ πρωί, ἔρριπτεν εἰς τοὺς ὤμους τὴν παλιὰν πατατούκαν του, τὸ μόνον ροῦχον ὁποῦ ἐσώζετο ἀκόμη ἀπὸ τοὺς πρὸ τῆς εὐτυχίας τοῦ χρόνους, καὶ κατήρχετο εἰς τὴν παραθαλάσσιον ἀγοράν, μορμυρίζων, ἐνῷ κατέβαινεν ἀπὸ τὸ παλαιὸν μισογκρεμισμένον σπίτι, μὲ τρόπον ὥστε νὰ τὸν ἀκούῃ ἡ... γειτόνισσα:

- Σεβτᾶς εἶν᾿ αὐτός, δὲν εἶναι τσορβᾶς...- ἔρωντας εἶναι, δὲν εἶναι γέρωντας.

Τὸ ἔλεγε τόσον συχνά, ὥστε ὅλες οἱ γειτονοποῦλες ὁποῦ τὸν ἤκουαν τοῦ τὸ ἐκόλλησαν τέλος ὡς παρατσούκλι: «Ὁ μπάρμπα-Γιαννιὸς ὁ Ἔρωντας».

Διότι δὲν ἦτο πλέον νέος, οὔτε εὔμορφος, οὔτε ἄσπρα εἶχεν. Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχε φθείρει πρὸ χρόνων πολλῶν, μαζὶ μὲ τὸ καράβι, εἰς τὴν θάλασσαν, εἰς τὴν Μασσαλίαν.

Εἶχεν ἀρχίσει τὸ στάδιόν του μὲ αὐτὴν τὴν πατατούκαν, ὅταν ἐπρωτομπαρκάρησε ναύτης εἰς τὴν βομβάρδαν τοῦ ἐξαδέλφου του. Εἶχεν ἀποκτήσει, ἀπὸ τὰ μερδικά του ὅσα ἐλάμβανεν ἀπὸ τὰ ταξίδια, μετοχὴν ἐπὶ τοῦ πλοίου, εἶτα εἶχεν ἀποκτήσει πλοῖον ἰδικόν του, καὶ εἶχε κάμει καλὰ ταξίδια. Εἶχε φορέσει ἀγγλικὲς τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλὰ καπέλα, εἶχε κρεμάσει καδένες χρυσὲς μὲ ὡρολόγια, εἶχεν ἀποκτήσει χρήματα· ἀλλὰ τὰ ἔφαγεν ὅλα ἐγκαίρως μὲ τὰς Φρύνας εἰς τὴν Μασσαλίαν, καὶ ἄλλο δὲν τοῦ ἔμεινεν εἰμὴ ἡ παλιὰ πατατοῦκα, τὴν ὁποίαν ἐφόρει πεταχτὴν ἐπ᾿ ὤμων, ἐνῷ κατέβαινε τὸ πρωὶ εἰς τὴν παραλίαν, διὰ νὰ μπαρκάρῃ σύντροφός με καμμίαν βρατσέραν εἰς μικρὸν ναῦλον, ἢ διὰ νὰ πάγῃ μὲ ξένην βάρκαν νὰ βγάλη κανένα χταπόδι ἐντὸς τοῦ λιμένος.

Κανένα δὲν εἶχεν εἰς τὸν κόσμον, ἦτον ἔρημος. Εἶχε νυμφευθῆ, καὶ εἶχε χηρεύσει, εἶχεν ἀποκτήσει τέκνον, καὶ εἶχεν ἀτεκνωθῆ.

Καὶ ἀργὰ τὸ βράδυ, τὴν νύκτα, τὰ μεσάνυκτα, ἀφοῦ ἔπινεν ὀλίγα ποτήρια διὰ νὰ ξεχάσῃ ἢ διὰ νὰ ζεσταθῇ, ἐπανήρχετο εἰς τὸ παλιόσπιτο τὸ μισογκρεμισμένον, ἐκχύνων εἰς τραγούδια τὸν πόνον του:

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, μὲ τὴν κατεβασιά σου,
κᾶμε κ᾿ ἐμένα γείτονα μὲ τὴν γειτόνισσά σου.

Ἄλλοτε παραπονούμενος εὐθύμως:

Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογοῦ καὶ ψεύτρα,
δὲν εἶπες μία φορὰ κ᾿ ἐσύ, Γιαννιό μου ἔλα μέσα.

Χειμὼν βαρύς, ἐπὶ ἡμέρας ὁ οὐρανὸς κλειστός. Ἐπάνω εἰς τὰ βουνὰ χιόνες, κάτω εἰς τὸν κάμπον χιονόνερον. Ἡ πρωία ἐνθύμιζε τὸ δημῶδες:

Βρέχει, βρέχει καὶ χιονίζει,
κι ὁ παπὰς χειρομυλίζει.

Δὲν ἐχειρομύλιζεν ὁ παπάς, ἐχειρομύλιζεν ἡ γειτόνισσα, ἡ πολυλογοῦ καὶ ψεύτρα, τοῦ ᾄσματος τοῦ μπάρμπα-Γιαννιοῦ. Διότι τοιοῦτον πρᾶγμα ἦτο· μυλωνοῦ ἐργαζομένη μὲ τὴν χεῖρα, γυρίζουσα τὸν χειρόμυλον. Σημειώσατε ὅτι, τὸν καιρὸν ἐκεῖνον, τὸ ἀρχοντολόγι τοῦ τόπου τὸ εἶχεν εἰς κακόν του νὰ φάγῃ ψωμὶ ζυμωμένον μὲ ἄλευρον ἀπὸ νερόμυλον ἢ ἀνεμόμυλον, κ᾿ ἐπροτίμα τὸ διὰ χειρομύλου ἀλεσμένον.

Καὶ εἶχεν πελατείαν μεγάλην, ἡ Πολυλογοῦ. Ἐγυάλιζεν, εἶχε μάτια μεγάλα, εἶχε βερνίκι εἰς τὰ μάγουλά της. Εἶχεν ἕνα ἄνδρα, τέσσαρα παιδιά, κ᾿ ἕνα γαϊδουράκι μικρὸν διὰ νὰ κουβαλᾷ τὰ ἀλέσματα. Ὅλα τὰ ἀγαποῦσε, τὸν ἄνδρα της, τὰ παιδιά της, τὸ γαϊδουράκι της. Μόνον τὸν μπάρμπα-Γιαννιὸν δὲν ἀγαποῦσε.

Ποῖος νὰ τὸν ἀγαπήση αὐτόν; Ἦτο ἔρημος εἰς τὸν κόσμον. [...]

Jacques Brel / Ne Me Quitte Pas

2012-01-02T12:18:00.000-08:00

Ne Me Quitte Pas

ποιος είναι ο πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος../ κάρολος μάρξ, 1835

2012-01-01T11:40:00.000-08:00

«Κάποιος που εργάζεται μόνο για τον εαυτό του, μπορεί ίσως να γίνει ένας διάσημος πολυμαθής, ένας μεγάλος σοφός, ένας εξαιρετικός ποιητής, αλλά ποτέ δεν μπορεί να γίνει ένας πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος. Η Ιστορία ονομάζει μεγαλύτερους τους ανθρώπους που έδωσαν αξία στον εαυτό τους εργαζόμενοι για το κοινό καλό, και η εμπειρία αναγορεύει ως ευτυχέστερο τον άνθρωπο που έχει κάνει περισσότερους ανθρώπους ευτυχισμένους.» Κάρολος Μάρξ, 1835

Henry Matisse, paintings and thoughts on art

2011-12-31T22:22:00.000-08:00

Facebook Twitter Google+Delicious Digg Google Bookmarks MySpace StumbleUpon Reddit Messenger

By Lockerz

Drawing is like making an expressive gesture with the advantage of permanence

What I dream of is an art of balance, of purity and serenity devoid of troubling or depressing subject matter

It is my dream to create an art which is filled with balance, purity and calmness, freed from a subject matter that is disconcerting or too attention-seeking. In my paintings, I wish to create a spiritual remedy, similar to a comfortable armchair which provides rest from physical expectation for the spiritually working, the businessman as well as the artist.

I have always sought to be understood and, while I was taken to task by critics or colleagues, I thought they were right, assuming I had not been clear enough to be understood. This assumption allowed me to work my whole life without hatred and even without bitterness toward criticism, regardless of its source. I counted solely on the clarity of expression of my work to gain my ends. Hatred, rancor, and the spirit of vengeance are useless baggage to the artist. His road is difficult enough for him to cleanse his soul of everything which could make it more so.

A young painter who cannot liberate himself from the influence of past generations is digging his own grave.

The portrait is one of the most curious art forms. It demands special qualities in the artist, and an almost total kinship with the model.

Impressionism is the newspaper of the soul.

Seek the strongest color effect possible.. the content is of no importance.

I do not literally paint that table, but the emotion it produces upon me.

An artist must possess Nature. He must identify himself with her rhythm, by efforts that will prepare the mastery which will later enable him to express himself in his own language.

η κάλπικη λίρα... ή πως το χρήμα αλλοτριώνει τις σχέσεις και τις ζωές των ανθρώπων

2011-12-30T11:18:00.000-08:00

Η Κάλπικη λίρα (κανονικός τίτλος: Ιστορία μιας κάλπικης λίρας) είναι μια ταινία αριστούργημα του ελληνικού κινηματογράφου, ημερ. παραγωγής 1955

Η υπόθεση αφορά μία λίρα κάλπικη η οποία δημιουργήθηκε από το πρωταγωνιστή τις πρώτης από τις 4 ιστορίες δηλαδή τον Βασίλη Λογοθετίδη, που όμως δεν καταφέρνει να προσφέρει στους κατόχους της εκείνα που ονειρεύονται δηλαδή τα πλούτη. Αποτελεί μια ηθογραφία της κοινωνίας του '50 με την ιδιαίτερη οπτική γωνία του σκηνοθέτη Γ. Τζαβέλλα. Έχει χαρακτηρισθεί ως μια από τις 1000 καλύτερες ταινίες του παγκοσμίου κινηματογράφου και αποτελεί πιθανότατα την πλέον εξέχουσα από τις ελληνικές.
Η ταινία αποτελεί παράδειγμα σπονδυλωτής άρθρωσης που αφορά 4 ιδιαίτερες μικρές ιστορίες με κοινό στοιχείο μια κάλπικη λίρα που μεταφέρεται από την μία ιστορία στην άλλη. Στην ταινία υπάρχει αφηγητής ο οποίος συνδέει τις 4 αυτές ιστορίες ο οποίος και κλείνει την ταινία με την φράση : " Ο παράς είναι πάντα κάλπικος " , που αποτελεί και το κεντρικό νόημα του όλου φιλμ, ότι δηλαδή η επιδίωξη του πλούτου οδηγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και με όλους τους διάφορους χαρακτήρες των ανθρώπων σε μια κάλπικη ζωή.

Η Κάλπικη λίρα (κανονικός τίτλος: Ιστορία μιας κάλπικης λίρας)
Πρωταγωνιστούν: Ίλυα Λιβυκού,Ορέστης Μακρής,Βασίλης Λογοθετίδης,Δημήτρης Χορν,Μίμης Φωτόπουλος,Σπεράντζα Βρανά,Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρης Μυράτ (αφηγητής)
Σκηνοθεσία, σενάριο: Γιώργος Τζαβέλλας
Κατηγορία: Κωμωδία, Δράμα
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Έτος παραγωγής: 1955

δόξα τα λεφτά... έχουμε θεό!

2011-12-29T12:11:00.000-08:00

Andrei Tarkovsky, thoughts on art

2011-12-29T01:56:00.000-08:00

“We can express our feelings regarding the world around us either by poetic or by descriptive means. I prefer to express myself metaphorically. Let me stress: metaphorically, not symbolically. A symbol contains within itself a definite meaning, certain intellectual formula, while metaphor is an image. An image possessing the same distinguishing features as the world it represents. An image — as opposed to a symbol — is indefinite in meaning. One cannot speak of the infinite world by applying tools that are definite and finite. We can analyse the formula that constitutes a symbol, while metaphor is a being-within-itself, it's a monomial. It falls apart at any attempt of touching it. ”

“Let everything that's been planned come true. Let them believe. And let them have a laugh at their passions. Because what they call passion actually is not some emotional energy, but just the friction between their souls and the outside world. And most important, let them believe in themselves. Let them be helpless like children, because weakness is a great thing, and strength is nothing. When a man is just born, he is weak and flexible. When he dies, he is hard and insensitive. When a tree is growing, it's tender and pliant. But when it's dry and hard, it dies. Hardness and strength are death's companions. Pliancy and weakness are expressions of the freshness of being. Because what has hardened will never win.”

“My encounter with another world and another culture and the beginnings of an attachment to them had set up an irritation, barely perceptible but incurable-rather like unrequited love, like a symptom of the hopelessness of trying to grasp what is boundless, or unite what cannot be joined; a reminder of how finite, how curtailed, our experience on earth must be''

“When less than everything has been said about a subject, you can still think on further. The alternative is for the audience to be presented with a final deduction (...) no effort on their part.
What can it mean to them when they have not shared with the author the misery and joy of bringing an image into being?”

“Some sort of pressure must exist; the artist exists because the world is not perfect. Art would be useless if the world were perfect, as man wouldn’t look for harmony but would simply live in it. Art is born out of an ill-designed world.”

“The film [Stalker] needs to be slower and duller at the start so that the viewers who walked into the wrong theatre have time to leave before the main action starts.”

“I am only interested in the views of two people: one is called Bresson and one called Bergman.”

το θέμα δεν είναι να γίνει επανάσταση, αλλά να γίνει την επόμενη πέμπτη!!

2011-12-27T23:01:00.000-08:00

έφυγε ο αργύρης χιόνης...

2011-12-26T07:03:00.000-08:00

Επιμύθιο Ι
Αν δεν σηκώνετε, πότε-πότε, το βλέμμα σας στον ουρανό,
υπάρχει κίνδυνος να χάσετε θαύματα που συμβαίνουν εκεί πάνω.

Επιμύθιο ΙΙ
Αν περπατάτε κοιτώντας συνέχεια ψηλά,
υπάρχει κίνδυνος να πατήσετε κάποια παπαρούνα
που θάλλει στο πεζοδρόμιό σας.

Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,
κάνε ό,τι θα 'κανες αν σου χάριζαν
έν' άδειο βάζο.

Θα το γέμιζες λουλούδια·
έτσι δεν είναι;

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

«Ο Αργύρης Χιόνης υπήρξε μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου και δημιουργού.

Πολίτης του κόσμου αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένος με την Ελλάδα, άνθρωπος πολυπράγμων και συλλέκτης πάσης φύσεως εμπειριών, προσωπικότητα σύνθετη που αναζήτησε την ευτυχία στα απλά και μικρά, παρουσία χαμηλόφωνη αλλά επιδραστική, ο Χιόνης εξέφρασε με το έργο του την απορία του ανθρώπου μπροστά στο παράλογο και μάταιο της ύπαρξής του αλλά και μια βαθιά αγάπη για τη ζωή και μια ειλικρινή κατάφαση σ’ αυτή.

Στους οικείους και τους φίλους του εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.»

Παύλος Γερουλάνος

το κίνημα των πλατειών και η αριστερά / στάθης κουβελάκης

2011-12-25T14:18:00.000-08:00

Merry Christmas from Bethleem Ghetto...

2011-12-25T09:29:00.000-08:00

in no man's land / Christmas Eve in 1914

2011-12-25T05:11:00.000-08:00

Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1914 Γερμανοί, Άγγλοι και Γάλλοι στρατιώτες που βρίσκονταν αντιμέτωποι στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου, αποφασίζουν ανακωχή και γιορτάζουν μαζί τα Χριστούγεννα. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν και σε άλλα σημεία του μετώπου.
Εμείς να προσθέσουμε και ένα κείμενο-απόσπασμα από "τα απομνημονεύματα ενός δασκάλου"...του Σταύρου Πατρώνη, για τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο... του 1940…

"Είχαμε κηρύξει ανεπίσημη εκεχειρία, εμείς οι μικροί του κατωτέρου κλιμακίου αντίπαλοι….,"

"Έφθασαν τα Χριστούγεννα. Από το απόγευμα τη παραμονή βλέπαμε τους Ιταλούς να κινούνται ελεύθερα στα απέναντι υψώματα. Σε μια στιγμή παρατάχθηκαν και αφού έριξαν στον αέρα μια ομοβροντία, εξακολούθησαν να κινούνται χωρίς καμία προφύλαξη.
Αμέσως καταλάβαμε το σύνθημα τους και αφού πυροβολήσαμε κι’ εμείς στον αέρα, βγήκαμε από τα χαρακώματα.
Είχαμε κηρύξει εκεχειρία εμείς οι μικροί του κατωτέρου κλιμακίου αντίπαλοι, γι’ αυτήν την ιερή ημέρα των Χριστουγέννων., εφαρμόζοντας το ¨και επί γης ειρήνη» του ευαγγελίου. Και τη διατηρήσαμε μέχρι τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, που συνέπεσε με την αντικατάσταση μας, ίσως για να διατηρήσουμε ακέραιη την ανάμνηση μιας ανθρώπινης πράξης, από τις λίγες που συναντούσε κανείς στην αγριότητα του πολέμου…»

CHRISTMAS 1914
(Mike Harding)

Christmas Eve in 1914, stars were gleaming, gleaming bright
And all along the Western front guns were lying still and quiet
Men lay dozing in the trenches, in the cold and in the dark
As far away behind the lines a village dog began tae bark

Some lay thinking of their families, some sang songs to others quiet
Playing brag and rolling fags to pass away the Christmas night
As we watched the German trenches, something moved in no man's land
Through the dark there came a soldier carrying a white flag in his hand

Then from both sides men came running, crossing into no man's land
Through the barbed wire, mud and shell-holes, shyly stood there shaking
hands
Fritz he brought cigars and brandy, Tommy brought corned beef and fags
And as they stood there quietly talking, the moon shone down on no man's
land

Then Christmas Day we all played football in the mud of no man's land
Tommy brought some Christmas pudding, Fritz brought out a German band
And when they beat us at the football we shared all our grub and drink
Then Fritz showed me a tattered photo of a brown-haired girl back in
Berlin

For four days after no side fired, not one shot disturbed the night
For old Fritz and Tommy Atkins, they'd both lost their will to fight
So they withdrew us from the trenches, sent us back behind the lines
They brought fresh troops to take our places and told the guns, Prepare to
fire

The next night in 1914, flak was beaming, beaming bright
The orders came, Prepare offensive! Over the top we go tonight
And men stood waiting in the trenches, gazed out across our football park
As all along the Western front the Christmas guns began tae bark

άπληστοι παππάδες...

2011-12-24T05:44:00.000-08:00

το δόγμα διχάζει, η αμφιβολία ενώνει...

2011-12-24T01:56:00.000-08:00

το δόγμα διχάζει, η αμφιβολία ενώνει...

της φυλακής τα σίδερα είναι για τους αγίους.../ Άγιος Εφραίμ ο βατοπαιδινός στον Κορυδαλλό μέχρι νεοτέρας

2011-12-23T11:21:00.000-08:00

Ανακοίνωση: Ο άγιος Εφραίμ ο Βατοπαιδινός καλεί όλα τα πνευματικά του τέκνα να τον επισκέφτονται στο κελί του στον Κορυδαλλό και όχι σ' αυτό του Βατοπαιδίου μέχρι νεοτέρας.

Προφυλακιστέος κρίνεται, με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ, εκ των βασικών κατηγορουμένων στην υπόθεση της ανταλλαγής ακινήτων της Μονής με το ελληνικό δημόσιο.
Μετά από διαφωνία ανακρίτριας και εισαγγελέα, κατά την ολοκλήρωση της απολογίας του πριν λίγες ημέρες για το θέμα της προφυλάκισης, το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε με βούλευμά του που εκδόθηκε σήμερα, να ταχθεί υπέρ της ανακριτικής άποψης που ζητούσε o αρχιμανδρίτης να οδηγηθεί στη φυλακή.
Υπενθυμίζεται ότι μετά την απολογία του ηγούμενου, ο εισαγγελέας Παναγιώτης Ματζούνης έκρινε ότι πρέπει, αντί της προφυλάκισης, να επιβληθούν περιοριστικοί όροι (απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και εμφάνιση δύο φορές το μήνα σε αστυνομικό τμήμα) καθώς και χρηματική εγγύηση 200.000 ευρώ.
Το Συμβούλιο, ενώπιον του οποίου εμφανίστηκε χθες ο ηγούμενος, τάχθηκε τελικά υπέρ της γνώμης της ανακρίτριας, Ειρήνης Καλού, και έτσι ο ηγούμενος πρέπει να οδηγηθεί στη φυλακή.

Dorothea Lange, photography with social meaning

2011-12-22T15:14:00.000-08:00

Dorothea Lange was an influential American documentary photographer and photojournalist, best known for her Depression-era work for the Farm Security Administration (FSA). Lange's photographs humanized the consequences of the Great Depression and influenced the development of documentary photography.

Lange was educated in photography at Columbia University in New York City, in a class taught by Clarence H. White. She was informally apprenticed to several New York photography studios, including that of the famed Arnold Genthe. In 1918, she moved to San Francisco, and by the following year she had opened a successful portrait studio.
With the onset of the Great Depression, Lange turned her camera lens from the studio to the street. Her studies of unemployed and homeless people captured the attention of local photographers and led to her employment with the federal Resettlement Administration (RA), later called the Farm Security Administration (FSA).
In December 1935, together with her second husband the agricultural economist Paul Schuster Taylor, they documented rural poverty and the exploitation of sharecroppers and migrant laborers for the next five years — Taylor interviewing and gathering economic data, Lange taking photos.
From 1935 to 1939, Dorothea Lange's work for the RA and FSA brought the plight of the poor and forgotten — particularly sharecroppers, displaced farm families, and migrant workers — to public attention. Distributed free to newspapers across the country, her poignant images became icons of the era.
Lange's best-known picture is titled "Migrant Mother." The woman in the photo is Florence Owens Thompson. The original photo featured Florence's thumb and index finger on the tent pole, but the image was later retouched to hide Florence's thumb. Her index finger was left untouched (lower right in photo).
In 1960, Lange spoke about her experience taking the photograph:

I saw and approached the hungry and desperate mother, as if drawn by a magnet. I do not remember how I explained my presence or my camera to her, but I do remember she asked me no questions. I made five exposures, working closer and closer from the same direction. I did not ask her name or her history. She told me her age, that she was thirty-two. She said that they had been living on frozen vegetables from the surrounding fields, and birds that the children killed. She had just sold the tires from her car to buy food. There she sat in that lean-to tent with her children huddled around her, and seemed to know that my pictures might help her, and so she helped me. There was a sort of equality about it.

According to Thompson's son, Lange got some details of this story wrong, but the impact of the picture was based on the image showing the strength and need of migrant workers.
In 1941, Lange was awarded a Guggenheim Fellowship for excellence in photography. After the attack on Pearl Harbor, she gave up the prestigious award to record the forced evacuation of Japanese Americans to relocation camps, on assignment for the War Relocation Authority (WRA). She covered the rounding up of Japanese Americans and their internment in relocation camps, highlighting Manzanar, the first of the permanent internment camps. To many observers, her photograph of Japanese-American children pledging allegiance to the flag shortly before they were sent to internment camps is a haunting reminder of this policy of detaining people without charging them with any crime or affording them any appeal.
Her images were so obviously critical that the Army impounded them. Today her photographs of the internment are available in the National Archives on the website of the Still Photographs Division, and at the Bancroft Library of the University of California, Berkeley.
In 1945, Lange was invited by Ansel Adams to accept a position as faculty at the first fine art photography department at the California School of Fine

Τί τα θέλουμε τα όπλα Τα κανόνια τα βαριά Να τα κάνουμε εργαλεία Να δουλεύει η εργατιά

2011-12-21T10:01:00.000-08:00

Τί τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα βαριά
Να τα κάνουμε εργαλεία
Να δουλεύει η εργατιά

Τί το θέλουν τον Αβέρωφ
Τι το θέλουν το Κιλκίς
Να τα κάνουμε τραχτέρια
Να οργώνουμε τη γή

Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα... / από τον Νικόλα Άσιμο

2011-12-19T12:02:00.000-08:00

Στίχοι: Γιώργος Κορδέλλας
Μουσική: Παραδοσιακό
Πρώτη εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος

Καλήν ημέραν άρχοντες κι ανοίχ’τε τα στραβά σας
Η ιστορία που θα πω να μπει μες στα μυαλά σας

Όταν την "έπινε" ο θεός την "πίναν" κι αγγέλοι
Την "πίνανε" κι οι άνθρωποι και όλα γάλα μέλι

Ήταν παράδεισος η γης κι ολόγλυκα τραγούδια
Ψέλναν ανθρώποι και πουλιά· μαζί και τ’ αγγελούδια

Μα ένα διαβολόφιδο -αμάν κακό στην φύση!...-
Τους πρωτοπλάστους γέλασε κι έκλεψε το χασίσι

Τότε ξενέρωσε ο Θεός και χαρμανιάσαν όλοι
Οι ανθρώποι γίνανε κακοί κι οι άγγελοι διαόλοι

Έγινε κόλαση η γης, παντού φωτιές να καίνε
Και τώρα τα τραγούδια μας μόνο για πόνο λένε

Καλήν σας μέρα άρχοντες και βάλ'τε στο μυαλό σας
Αυτά που σας τραγούδησα θε να βγουν σε καλό σας...

Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια...

2011-12-18T14:11:00.000-08:00

Μανόλης Αναγνωστάκης, Αφιέρωση
Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε

Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 3 (1962)

Χριστόδουλος Καλλίνος

ways of seeing / john berger

τα πηγάδια της ιστορίας / χρίστος χατζήπαπας

κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις... / μιχάλης ζαφείρης

ποιήματα κατά κωλοστρατών και πατριδοκάπηλων / ευριπίδης κλεόπας

ΩΔΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ ΤΟΥΡΚΑΚΙ / παντελής μηχανικός

ΕΝΑ ΤΟΥΡΚΑΚΙ ΣΤΟ ΚΙΟΝΕΛΙ ΤΟ 1966 / κώστας μόντης

hair peace / peace bed ( john lennon and yoko ono)

ΟΧΙ στους εξοπλισμούς... σε ελλάδα, κύπρο και τουρκία.. αντιμιλιταριστική δράση τώρα!

το κομμουνιστικό τραγούδι, που έγινε ο εθνικός ύμνος των Η.Π.Α / this land is your land...

protest beyond the law... / howard zinn

στο μπαρ της τέτης και της κατερίνας / αρλέτα

Μέσα στο Ποίημα σε Χάνω - Βύρων Λεοντάρης

θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι / κώστας ουράνης

ο γκρεμιστής / κωστής παλαμάς

Eπιστήμη, Φιλοσοφία και Κοινωνία / μια διάλεξη του αριστείδη μπαλτά

ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;

Beauty & Consolation: George Steiner

συμπαράσταση στους εργαζομένους στις εταιρείες Κεάν και Λανίτη

sonnet 30 / William Shakespeare

δεν bye αλλο...

σφυροδρέπανο

Ο Μάρκος / Λένα Πλάτωνος

«Μα πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε, για να πάμε σπίτι μας;»

Θωμάς Γκόρπας / ο καταγγελτικός ποιητής, ο ποιητής του δρόμου και της επανάστασης

the riddle of poetry / Jorge Luis Borges

Elegy

LIMITS

Susana Soca

edvard munch: paintings and thoughts on art

«Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους» λέει ο ντίνος χριστιανόπουλος

περικλής κοροβέσης / ο θάνατος

Seminar on Models of Social Change / E. P. Thompson

δημόσιοι υπάλληλοι, η αιτία όλων των κακών

η τέχνη ως πρακτική ελευθερίας / Νικόλας Σεβαστάκης

ο νότης περγιάλης διαβάζει το μαχαίρι και το μαραμπού του καββαδία

you will never know / imany

Capitalism Hits the Fan - Richard Wolff

strawberry fields forever / the Beatles

αγαπάω / ένα ανέκδοτο ποίημα του νίκου καββαδία

τι σημαίνει να ζει κανείς, και η κρίση του καπιταλισμού / μια συζήτηση με τον φιλόσοφο Aλέν Μπαντιού

τάνια τσανακλίδου / ανθρωπάκος

τάνια τσανακλίδου / το πάτωμα

τάνια τσανακλίδου - αν μ' αγαπάς

μια φιλοσοφική προσέγγιση της κρίσης (στέφανος ροζάνης)

blowin' In the wind / joan baez

let it be / joan baez

Joan Baez Babe I`m Gonna Leave You

το απόλυτο θηλυκό, έχει όνομα / Monica Bellucci

στον άλλο κόσμο που θα πας / μελίνα μερκούρη

αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι

Τροπάρια για φονιάδες

η ανεράδα / βασίλης μιχαηλίδης

Bασίλης Μιχαηλίδης "Η Ανεράδα"

My Lady d'Arbanville / Cat Stevens

μετά από αυτό το ντοκυμαντέρ, αν υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τον εφραίμ, άγιο, τότε τίθεται ζήτημα I.Q..

Κάθε Άνθρωπος Μια Ξεχωριστή Ιστορία - Χρόνης Μίσσιος

Tόποι ζωής - Τόποι ιδεών - Ο Ρόλος της Διανόησης

άννα / κώστας καράλης

merry crisis and a happy new fear...

Ποῖος νὰ τὸν ἀγαπήση αὐτόν; Ἦτο ἔρημος εἰς τὸν κόσμον. [...] / Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: "Έρωτας στα χιόνια"

Jacques Brel / Ne Me Quitte Pas

ποιος είναι ο πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος../ κάρολος μάρξ, 1835

Henry Matisse, paintings and thoughts on art

η κάλπικη λίρα... ή πως το χρήμα αλλοτριώνει τις σχέσεις και τις ζωές των ανθρώπων

δόξα τα λεφτά... έχουμε θεό!

Andrei Tarkovsky, thoughts on art

το θέμα δεν είναι να γίνει επανάσταση, αλλά να γίνει την επόμενη πέμπτη!!

έφυγε ο αργύρης χιόνης...

το κίνημα των πλατειών και η αριστερά / στάθης κουβελάκης

Merry Christmas from Bethleem Ghetto...

in no man's land / Christmas Eve in 1914

άπληστοι παππάδες...

το δόγμα διχάζει, η αμφιβολία ενώνει...

της φυλακής τα σίδερα είναι για τους αγίους.../ Άγιος Εφραίμ ο βατοπαιδινός στον Κορυδαλλό μέχρι νεοτέρας

Dorothea Lange, photography with social meaning

﻿Τί τα θέλουμε τα όπλα Τα κανόνια τα βαριά Να τα﻿ κάνουμε εργαλεία Να δουλεύει η εργατιά

Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα... / από τον Νικόλα Άσιμο

Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια...

Τί τα θέλουμε τα όπλα Τα κανόνια τα βαριά Να τα κάνουμε εργαλεία Να δουλεύει η εργατιά